. Je ziek melden? Dat doe je voor je collega’s

Wekelijks geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor.

Meer tips? Volg @japked op Twitter

De zomer is alweer heeeeel lang voorbij – ik heb de eerste pepernoten en condenswolkjes buiten alweer gezien. Maar ook aan het genies en gehoest in de trein en achter beeldschermen is goed te merken dat het snotseizoen weer is begonnen. Daarom deze week: wanneer meld ik me ziek op kantoor?

Allereerst even voor de helderheid: niemand meldt zich ziek omdat hij ziek is. Hoe het niet moet, is je standaard de helft van je vakanties ziek melden omdat je anders zo snel door je dagen heen bent. Maar je louter ziek melden als je ziek bent, is ook weer niet de bedoeling.

Ziek melden doe je niet voor jezelf, ziek melden doe je voor je collega’s. Ze hebben er behoefte aan. Ziek melden is een teken van liefde. Ik ken mensen die zich nooit ziek melden. Hou daar eens mee op. Het is toch raar als iemand nooit ziek is, dan is het net alsof je met een robot werkt, met een stuk meubilair en hoe kun je nou liefde voelen voor een tafelpoot?

De vuistregel is daarom dat iedereen zich in ieder geval één keer per jaar ziek meldt. Verkouden vind ik overigens niet ziek. Sorry. Toch meld je je wel ziek als je elke drie minuten uit elkaar spettert in snot en klodders. Gewoon puur om je collega’s te ontzien.

Daar staat tegenover dat als je écht ziek bent, denk koorts, botbreuken, tyfus, vinkentering, diarree, kinkhoest en kotsen, je gewoon naar kantoor komt. Het staat niet alleen volhardend, collega’s willen ook graag weten hoe het met je is – laat hen bepalen of je ziek genoeg bent om te werken. Ziek melden moet je verdienen. Tevens is het dan hún schuld dat je thuis moet blijven, danwel dat je het hele kantoor loopt te besmetten. Mensen die ziek op hun werk zitten, daar is dus iets mee.

Hoe meer strepen je hebt, hoe minder recht op ziekte. Lodewijk Asscher die met Rutte belt om te zeggen dat hij een beetje buikloop heeft? Echt niet. Ziek zijn werkt gezagsondermijnend. Chefs kunnen zich bovendien prima met een smoesje afmelden. Afspraak in Den Bosch, het in de steigers zetten van de herprofilering, het grote nieuwe plan voor de interne communicatie – verzin wat en kots in stilte.

Dan, het práten over ziek zijn. Er zijn collega’s die denken dat ze elk stadium van darmfalen met je moeten delen (gister had het nog enige structuur met kleine stukjes. Nu is het alleen nog maar water, een soort oude thee) uit vrees dat ze niet geloofd worden. Dat werkt averechts. Ook hier geldt: laat de collega’s hun diagnose stellen en bepalen welke vragen aan de orde zijn.

Zelf meld ik me overigens never nooit niet ziek. Als ik moet kiezen tussen een inspirerende dag in de kantoortuin boordevol uitdagende onverwachte spannende gebeurtenissen of tussen de vette lappen in mijn deprimerende woning zonder mijn sprankelende collega’s – dan weet ik het wel.

Ik neem nog liever een dag vrij.