Calvinistisch verdriet en levensvreugde

Simpel kan het niet zijn geweest, om het vrolijke, maar impressionistische inkijkje in de wereld van een twaalfjarige, streng gereformeerde boerendochter te verfilmen. Compliment voor Dorsvloer vol confetti , die Franca Treurs bestseller tot leven wekt en als verhaal met kop en staart vertelt.

De roman toont het leven achter de vitrages van een gesloten gemeenschap, begin jaren negentig. Want ook daar wordt geleefd: de dominee preekt zondag dan wel hel en verdoemenis, maar op de banken geven de kinderen het rolletje pepermunt door en verheugen zich al op de fietsrace naar huis - waarbij Katelijne de onhandige jurk vervloekt die haar broers unfair voordeel geeft.

Katelijne, met een mooie mix van dromerigheid, nieuwsgierigheid en koppigheid gespeeld door nieuwkomer Hendrikje Nieuwerf, is enig meisje tussen zes broers wier wereld draait om koe, tractor en brommer. Haar bittere moeder leeft voor haar bloementuin, „een afgod”, vindt pa. Verzot op plaatjes en verhalen, te slim voor huisvrouw, is Katelijne gedoemd een eenling te worden. „Zal dat haar niet van ons vervreemden”, zeggen haar ouders zorgelijk als de leraar aan huis komt omdat ze naar het vwo kan. Maar het mosterdzaadje van de twijfel is dan al gezaaid. Tijdens het logeren bij die tante in de nieuwbouwwijk, met sprookjesboeken, make-up en cocktailjurken. En op de kermis met zijn gekleurde lichtjes.

Maar het is een bitterzoet, spijtig afscheid: Dorsvloer vol confetti ademt nostalgie naar een nu haast exotische leefwijze. Met ouwelijk taalgebruik, een mix van boerenjargon en tale Kanaäns. De wereld ziet dat je gereformeerd bent, zo leert Katelijne, aan „je daad, je gelaat, je gepraat en zeker ook aan je gewaad”. Dat spreekt nog allemaal vanzelf, maar niet lang meer. Soms is het grappig, de leraar die satanische boodschappen zoekt in een plaatje van Mai Tai. Soms deerniswekkend: wat is het zwaar te leven met zo’n harteloze God in wiens ogen je niets goed kan doen. Zoals Katelijnes oma, die lijdt omdat ze vermoedt dat haar echtgenoot nu brandt in de hel. Hij was veel te vrolijk, en de Heere gaf n ooit enig teken van zijn uitverkiezing.

Dorsvloer vol confetti wekt dit milieu tot leven met sterke beelden en scènes, en scherpt de zaken waar nodig aan. Zo staat tegenover Katelijne, the one that got away, broer Christiaan die ook droomt van avontuur, van Canada. Katelijne is dwarser dan in het boek: regisseur Hazekamp Schwab liet zich daarbij door haar eigen, Noorse grootmoeder inspireren, een domineesdochter die haar vader provoceerde door in rode jurk in de kerk te verschijnen. Aan het eind zet ze haar rebellie iets te stevig aan: zoals vaak in Nederlands drama onderschat ze haar publiek een beetje. Maar dat doet weinig af aan een film die gereformeerd verdriet én joie de vivre zo knap invoelbaar maakt.