Atlas Festival brengt muziek uit de hele wereld bij elkaar

Zoals veel orkesten bestaat het Atlas Ensemble uit musici van over de hele wereld. Bijzonder is dat ze in dit geval allemaal spelen op hun traditionele instrument; dus zit de viool zij aan zij met de Indiase sarangi, zie je behalve klarinet ook een Japanse shakuhachi en staan op het podium de Syrische qanun en de Chinese zheng broederlijk naast elkaar.

Het Atlas Ensemble is twaalf jaar geleden op initiatief van artistiek leider Joël Bons ontstaan uit een project van het Nieuw Ensemble. Inmiddels is er een tweejaarlijks Atlas Festival, met een workshopprogramma (Atlas Academy) en een compositiewedstrijd, waarin volop uitwisseling tussen muziekculturen van over de hele wereld plaatsvindt.

Tijdens de geslaagde tweede editie van het festival klonk afgelopen weekend in een sfeervol aangekleed Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam traditionele muziek uit Azië en Europa naast kleurrijke nieuwe muziek, speciaal gecomponeerd voor het Atlas Ensemble. Vooral het werk van de jonge componisten bleek de moeite waard.

Een van die jongeren, Jonathan Stark (1995), maakte in het evocatieve Canvas knap idiomatisch gebruik van zijn instrumentarium en creëerde toch een karakteristieke totaalklank. StalagmiteStalactite van Brechtje van Dijk (1993) was een koele, ritmisch opgebouwde muzikale palindroom met in het hart een lyrische solo.

Het opdrachtwerk 2014-Q van James Clarke (1957) kende daarentegen geslaagde effecten, zoals een kakofonie van veelsoortige trillers, maar scheen als geheel iets te veel een studie in klankmogelijkheden.

De smaakvolle, gratis toegankelijke randprogrammering bood muziek én eten uit alle windstreken. Zo was er een sushiworkshop begeleid door Japanse improvisatie en een prachtig qanun-concert gevolgd door Libanese hapjes.

Na afloop daarvan konden geïnteresseerde luisteraars speeddaten met de musici.