De bezeten zomer van 1967 was maniakaal en meedogenloos

New York is een ‘bezeten’ stad met een onweerstaanbare magie, zeker in die beroemdste zomer aller tijden, die van 1967. De jazz van John Coltrane elektriseert de straten, het ‘zilverharige fenomeen’ Andy Warhol regeert over de kunstwereld. Een verlegen dichteres ontmoet een aanvankelijk zachtaardige jongeman: zij is Patti Smith, hij Robert Mapplethorpe. Ze raken verwikkeld in een onstuimige verhouding met één gedeeld doel: kunstenaar worden. Liefdespassie en passie voor de kunst vallen samen. Zij zal uitgroeien tot rock- en punkidool; hij tot de meest omstreden en tegelijk invloedrijkste fotograaf.

Drie jonge toneelacteur van Toneelgroep Oostpool, geregisseerd door Marcus Azzini, geven op heftige, soms briljante wijze vorm aan de seventies. Hun inspiratiebron is het herinneringsboek dat zangeres Patti Smith schreef over hun roemruchte jaren, Just Kids (2010). De voorstelling, die het midden houdt tussen documentair theater en evocatie van een tijdsbeeld, heet toepasselijk They are just kids. In een volgestouwd decor met parafernalia als kaarsen, doodshoofden en foto’s speelt dit muzikale en poëtische vertoon zich af met een even maniakale als teugelloze kracht. Ludwig Bindervoet in de rol van Mapplethorpe is een openbaring. Hoewel hij terecht geen enkele poging doet tot imitatie is hij zoals Mapplethorpe geweest moet zijn: charmant, duivels, gevaarlijk. De onvoorwaardelijke liefde die Smith voor hem koestert krijgt door Judith van den Berg een sensitieve vertolking. Historische beelden begeleiden het spel. Het loflied op het roemruchte Chelsea Hotel, ‘het poppenhuis van de jongste generatie’, is meeslepend. Als verteller en tegenspeler treedt Matthijs van de Sande Bakhuyzen op. In de openingsscène ligt hij naakt op de grond, groen en rood geschminkt, gitaarspelend zonder het te kunnen. Zoals dat hoorde, in die tijd. Uiteindelijk sterft Mapplethorpe aan aids, die geheime ziekte. Jeugdige energie en meedogenloze dood gaan een verbond aan. Deze voorstelling zet terecht hoog in, vibrerend van energie. Net als die ene zomer: „The time is now”.