Speklappen en bloemen

Waar Op een steenworp afstand van PonyparkCity in Slagharen zit Grand Café de Kamer. De dinerkaart sluit naadloos aan bij de behoeftes van het ponyparkpubliek: grote schnitzels en speklappen en kipnuggets voor de kinderen. Maar de foto’s op de website laten iets ander zien: fraai opgemaakte borden met toefjes, kruimpjes en eetbare bloemen. Dat is

Waar

Op een steenworp afstand van PonyparkCity in Slagharen zit Grand Café de Kamer. De dinerkaart sluit naadloos aan bij de behoeftes van het ponyparkpubliek: grote schnitzels en speklappen en kipnuggets voor de kinderen. Maar de foto’s op de website laten iets ander zien: fraai opgemaakte borden met toefjes, kruimpjes en eetbare bloemen.

Dat is het ‘chefs special menu’ van chef-kok Alwin Leemhuis, die voor zijn overstap naar de Kamer in 2012 onder auspiciën van Jonnie Boer een ster kookte in Librije’s Zusje.

De inrichting van het restaurant past bij de schnitzels. Glimmende zwarte tafels, stoelen met bloemenprint in rood velours. In de hoek een ronde open haard, een linnenkast van het type woonmagazine en naast de bar twee gokkasten. Het terras geeft uitzicht op een verlaten tankstation, de plaatselijke Chinees en de bewegwijzering van de N377. Er bovenuit steekt een reuzenrad.

Op het bord

Om de ergste trek te tackelen, bestellen we iets van de ‘terraskaart’ (een leuke verzameling niet dure hapjes). De ‘Kikkoman-garnaaltjes’ (3,50) zijn een knapperige snack van ongepelde garnalen, met kop en al gefrituurd. Van de zoete soja-glaze worden ze weer iets zachter, dat had niet gehoeven. Net als de verkruimelde wasabinootjes erbij. Maar soit, toffe snack.

Echt verassend mooi en lekker zijn de ingelegde groentes (2 euro!). Een leisteen met kleine plakjes biet, minicourgette, wortel en staafjes selderij, gegroepeerd met een eetbaar bloemetje in dezelfde kleurschakering en alle vier met net een andere smaaktoets in het zuur.

Het menu komt in drie, vier of vijf gangen (32 euro tot 55 euro). Het voorgerecht is een ring zelfgemaakte filet Américain, versierd met dezelfde ingelegde groenten, knapperige, gepofte quinoa en lavascrème. De tartaar is lekker grof, de groentes opnieuw knapperig en fris. Enige aanmerking: het is erg zout.

De absurd grote stukken hout waarop de filet Américain wordt opgediend (de twee plakken boomstam passen amper op tafel) maken een malle indruk. Net als het leistenen cirkeltje dat dienst doet als onderzetter voor het karafje kraanwater. Op de achtergrond klinken lottoballenjazzcovers van Bob Marley tot The Beatles.

De soepgarnituur ziet er weer magnifiek uit. Puntige plakjes peperoni steken omhoog tussen gitzwarte toefjes zwartepepercrème, blauwige blupsjes dril van ingelegd basilicumzaad, dieprood tomatenpimentkruim en witte knoflookbloemetjes. Aan tafel wordt de gladde, zwarte linzensoep erover gegoten. De smaken combineren tot een warme, subtiele versie van een Spaans boerenstoofgerecht, de zoute yoghurt erbij is een mooie vondst. Alleen verandert bij het overgieten de tomatenkruim direct in een klonterige substantie (zoals niet goed geroerde Cup-a-Soup).

Het is allemaal leuk bedacht en prachtig opgemaakt. De porties zijn alleen erg groot voor een vijfgangenmenu. Er komen nogal wat crème- en kruimtechnieken langs en ook in smaak mag het soms wel iets minder. De (goed gebakken) coquille met zachte (niet overheersende) porcini, heeft geen walnotenpesto nodig, liever een kneep frisse citroen.

Het hoofdgerecht is teleurstellend. Het Iberico-varken is niet mals, de spiraal van curry en limoenbladsaus is zoet en ordinair. Het vormt geen geheel met de bloemkool, bulgur en zwarte gepofte rijst. Het toetje doet het wel weer goed met een kruim van popcorn, lekkere zoete bramen en een parfait van dat hippe wilde kruid, moerasspirea.

Het wijnarrangement (27,50 voor vijf gangen) levert drie iets te warme witte wijnen, waarvan twee ouderwets zoet. De gamay uit Beaujolais is wel erg lekker, maar ook deze had een tikje gekoeld mogen zijn. Op een misser na – „bulgur, dat is een soort rijst. Ik noem het altijd Bulgaarse rijst, haha” – weet de bediening goed wat ze serveren. Ze zijn vriendelijk en behulpzaam.

Eindoordeel

De Kamer heeft absoluut de gunfactor. Punten voor de chef dat hij zich in een dergelijke schnitzeltent toch met zoveel overgave op een echt menu stort – hoewel hij zich daarin hier en daar wat vergaloppeert. Hij kiest leuke ingrediënten en maakt mooie borden, maar in de smaak en portionering ontbreekt het meermaals aan verfijning.