Hologram

Georgina Verbaan

‘RIGHT HERE RIGHT NOW’ lijkt er in koeienletters op het oude Shellgebouw aan het Amsterdamse IJ te staan. Ik voer er vanochtend langs op een pontje, denk ik. En het had er veel van weg dat ik niet heel veel later ontbeet met citroen-merenguetaart. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de smaakpapillen op mijn tong signalen van welbevinden stuurden naar mijn hersenen, toen ze in mijn mond door de koek met zoet en schuim geroerd leken te worden. Op mijn telefoon las ik naar alle waarschijnlijkheid dat het 09.15 uur heette te zijn. Om me heen verzamelden zich mannen in ruimzittende pakken of vriendinnen van in de vijftig die fris uit de veren aan de thee zaten. Een meisje met een rugzak en een betraand gezicht stootte bijna mijn tafel om toen ze voorbij beende.

Dat wil zeggen: zo leek het allemaal. Om nog maar te zwijgen over wat er zich op dit moment verder allemaal op deze aarde lijkt af te spelen.

Want naast dat ik gisteren prachtige 3D-beelden zag van onze lieve kleine aarde, die zich in een zogeheten supercluster bevindt (de Lineakea, en nee, dat is geen kosmisch warenhuis. Hoewel je als je erin zit ook niet gemakkelijk kan inschatten waar je bent. Toch weten we het nu. Als de Lineakea een zenuwcel zou zijn, dan zit ons melkwegstelsel in het uiteinde van een dendriet, een uitloper. IK GA HEEL EVEN IN DOODSANGST OP DE GROND LIGGEN, MOMENT), kwam mij vlak voor het slapengaan ter ore dat fysici in Chicago onderzoeken of onze driedimensionale wereld een illusie is die oprijst vanuit een tweedimensionaal hologram.

Ze gaan een enorme laseropstelling met spiegels zo inrichten dat alle bekende stoorzenders elkaar opheffen en als er dan ruis in de ruimte overblijft, dan zou dat hologramruis kunnen zijn. Omdat de informatie van een hologram in lichtgevoelige korrels zit opgeslagen die eindig zijn. De informatie over ruimte en tijd in ons universum zou ook in pixelachtige korrels opgeslagen kunnen zitten.

Bent u er nog?

Ik snap dat helemaal niet. Ik weet helemaal niet wat dat betekent. Ik stond net met mijn collega’s in een Volendammer kostuum voor een levensgrote foto van een haven, met een meeuw aan een touwtje in mijn hand, terwijl een collega tokkelde op een plastic vis als ware het een mandoline en een ander op wat kunststof kazen zat te zweten in zijn kostuum. Dat zoiets dan een hologram is. Moeilijk.