Filmfestival Toronto: Bill Murray vind je niet, die vindt jou

Fans wachten op de aankomst van Bill Murray tijdens het Toronto International Film Festival. Foto ANP/EPA/Warren Toda

Vergeet Groundhog Day, die dag die tv-presentator Bill Murray gedoemd is dag na dag te herhalen in de gelijknamige film. Gisteren was het Bill Murray Day op het 39ste Toronto International Film Festival (TIFF).

De hele dag werden zijn films vertoond, deed de sterkomiek die zelden interviews geeft ontspannen Q&A’s met het publiek, was er een kostuumwedstrijd (vandaar dat al die ‘ghostbusters’ door de straten van Toronto liepen) en beleefde tot slot zijn nieuwe film St. Vincent zijn wereldpremière voor een 2000-koppig publiek. Met de sterkomiek zelf met kroontje en sjerp. Het was ten slotte wel Bill Murray Day. En iedereen hoopt dat het vandaag weer Bill Murray Day is.

In St. Vincent is Murray op z’n mopperigste best. Zo iemand die dwars door zijn tuinhekje heenrijdt als hij dronken thuiskomt en dan de schuld aan de nieuwe buurvrouw probeert te geven. Hij zuipt en hij gokt. Hij heeft een affectieve affairette met een Russische prostituee (Naomi Watts). En, zoals dat nou eenmaal gaat in Amerikaanse films over disfunctionele families, ontpopt de misantroop zich als een prima babysitter voor zijn buurjongetje Oliver.

“Bill Murray is een van de weinige acteurs die onaangenaam en beminnelijk tegelijkertijd kan zijn”, vertelde debuterend regisseur Theodore Melfi na afloop aan artistiek directeur Cameron Bailey. Hoe hij de acteur bereid vond in een semi-onafhankelijke film van een debutant van middelbare leeftijd te spelen is een heel ander verhaal. “Bill Murray vind je niet, die vindt jou.”

Bill Murray heeft namelijk geen agent. Alleen een gratis 1-800 nummer. Dat probeerde hij een paar weken. Toen schreef hij een ouderwetse brief. Naar een postbus in New York. En toen kreeg hij een telefoontje. Van Bill Murray: “Ted, ik weet niet wie je bent. Ik google geen mensen. Vertel.”

Daarna kwamen er nog wat telefoontjes aan te pas. Zoals Bill Murray die op een donderdag opbelt of Melfi hem die vrijdag in Cannes kan ontmoeten. En uiteindelijk de echte afspraak waarbij Melfi eerst via een man met zonnebril op het vliegveld van Los Angeles wordt opgewacht die eigenlijk van niets blijkt te weten, waarop Murray zelf met golftas en al komt aanlopen en hem meenam voor een stukje rijden en wat tosti’s.

Dat is hoe Bill Murray dingen doet. Het is niet eens dat hij grillig is of gek. Hij doet gewoon niet mee. Als hij zin heeft om iemand een poets te bakken, dan doet hij dat gewoon. En omdat hij dat uitgestreken gezicht heeft weet je eigenlijk nooit helemaal zeker of het wel een vooropgezette streek is, of iets wat nu eenmaal gebeurt in het Bill Murray-universum. Op Bill Murray Day. Die met een beetje geluk vandaag weer begint.