Column

Wij krijgen je nog wel te pakken !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Terwijl de Tweede Kamer debatteerde over enge fundamentalisten, zat ik bij het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed in Utrecht om de post te lezen. Directeur Ineke Strouken had aan het Brabants Dagblad verteld dat ze „duizenden” scheldmails en ook doodsbedreigingen ontving als gevolg van de discussie over, god bewaar ons, Zwarte Piet.

Ik geloofde er niets van. Iemand die zó behoedzaam geen standpunt inneemt als Strouken? Als de media daarom vragen, dan zíe je haar op eieren lopen, terwijl ze weer eens vertelt hoe tradities in de loop der jaren nu eenmaal plegen te veranderen. Hooguit doet ze een voorzichtige suggestie, zoals de ook alweer beschimpte roetpiet, maar ze zegt nooit hoe het móet.

Was Strouken nu soms óók al bevangen door de heersende mode van aandacht trekken met de weerstand die je oproept? Nou, nee. Ik moest haar overhalen de mails te mogen lezen, bang als ze is een partij te benadelen: tegenstanders van Zwarte Piet sturen haar óók bedreigingen.

Wat misschien hielp was dat Strouken op dezelfde manier is geweigerd door het programma Pauw en Witteman als ik hier vorige week beschreef: het standpunt van de vrouw met misschien wel het meest verstand van Zwarte Piet van Nederland, vonden ze daar dus niet fel genoeg om uit te zenden.

Zoiets schept toch een band, grijnsde ik. Toen ging Ineke Strouken de post halen.

En het leek te kloppen: de cursieve citaten in dit stukje zijn maar een deel van de mails van slechts één ochtend: gisterochtend. Zo gaat het, met pieken rond media-optredens, al bijna een jaar – ik kreeg er meer te zien.

Hoe dom kan je zijn veeg trut kankerhoer dood moet je.

„Meestal klik ik ze weg”, zei Strouken. „Ik word er misselijk en verdrietig van.”

Schijtziek word ik van jullie. Je komt er nog wel achter!!!!!!!!!!!!!!!!

Wij krijgen je nog wel te pakken !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik dacht aan sportverslaggever Matthew Futterman van The Wall Street Journal, begin dit jaar gebombardeerd met Nederlandse haatmail toen hij op zijn website klaagde over het hoge aantal schaatsmedailles dat Nederland op de Olympische Spelen in Sotsji won. Met Amerikaans gevoel voor wellevendheid noemde hij de Nederlandse reacties toen ik hem belde „veel levendiger” dan de Amerikaanse boze brieven, die hij ook heus weleens ontving.

Ik hoop dat je snel aan kanker overlijd of een ongeluk krijgt. We weten nu allemaal waar je woont.

Strouken is intussen zo murw gescholden, dat ze het „misschien wel logisch” noemt dat je met een genuanceerd standpunt dubbel zoveel haatmail krijgt: „Ik krijg van beide kampen op mijn kop.”

Smerig subsidieslurpend kankerinstituut en landerverraderlijke rode domme kankerhoer val dood

Tussen oktober en november vorig jaar, toen de discussie op zijn hevigst was, heeft Strouken een tijdje helemaal geen e-mail kunnen lezen: „Ik was in shock.”

Nu doet ze dat weer wel. Er zitten ook veel verstandige reacties tussen, zei ze. Vooral van kinderen. „Ik vind eigenlijk dat we kinderen moeten vragen wat de beste oplossing is.”