Huizen is niet ineens een kalifaat

In een extra raadsvergadering werd uitleg gegeven over mogelijke jihadisten. Wat is er in de jeugd gevaren?

Er staat een politiebusje bij de ingang van het gemeentehuis van Huizen. Binnen puilt de raadszaal uit. Politiemensen in uniform en in burger houden de mensen in de gaten. Inwoners die naar de extra raadsvergadering komen luisteren, schudden hun hoofd en zeggen: dit hadden we nooit in ons dorp verwacht.

De vergadering is ingelast om raadsleden en inwoners van Huizen uit te leggen wat er nu precies is gebeurd. Afgelopen weekend werden twee gezinnen met in totaal zes kinderen aangehouden omdat ze op het punt zouden staan naar Syrië te vertrekken. Zij zouden de gewapende strijd van de terreurorganisatie Islamitische Staat (IS) steunen. De ouders werden vastgezet, de kinderen in pleeggezinnen ondergebracht, paspoorten ingenomen. Heftig, vinden de raadsleden, was dit allemaal proportioneel? Zeker nu gistermiddag bleek dat de voorlopige hechtenis van drie van de vier volwassenen niet wordt verlengd. Ze komen vandaag vrij.

Burgemeester Fons Hertog heeft veel uit te leggen. Hem wordt verweten dat hij te onzichtbaar was de afgelopen week. Hij verscheen maar weinig op televisie en hield interviews af. De pers dook vervolgens op de raadsleden. VVD-raadslid Carel Bikkers zegt dat hij de afgelopen dagen vaker met de media heeft gesproken dan in zijn hele leven daarvoor.

Die media, vinden de raadsleden, hebben de afgelopen week een karikatuur gemaakt van hun mooie stadje. Niet iedereen in Huizen woont in een villa of in een boerderij met rieten dak. En dat pittoreske dorp is echt niet overvallen door een golf van moslimextremisme. „Huizen is geen kalifaat in het gooi”, zegt PvdA-raadslid Maarten Hoelscher nadrukkelijk. Het is wel een groeigemeente met grote nieuwbouwwijken. Islamitische jongeren kunnen er net als elders extremistische ideeën opdoen, vaak via het internet.

Huizen is ook een plaats waar het grootste deel van de Marokkaanse gemeenschap zich thuis voelt. Dat zeiden de oudere Marokkaanse mannen bij moskee An-Nasr in Huizen eerder deze week. Ze schudden hun hoofd over zoveel domheid. Zij waren jongelingen toen ze naar Nederland kwamen, hebben altijd met plezier in Huizen gewoond. Wat er nu in de jeugd gevaren is, begrijpen ze niet. Hun kinderen zouden zoiets nooit doen.

Raadsleden maken zich vooral zorgen over de zes uit huis geplaatste kinderen, blijkt tijdens de vergadering. Was het echt nodig om zulke jonge kinderen zo abrupt bij hun ouders weg te halen? Dat is een traumatische ervaring. De vader van de verdachten vraagt na de vergadering boos aan de burgemeester waarom de vijf kinderen van zijn zoon niet naar hem en zijn vrouw zijn gebracht. Ze passen vaak op en wonen om de hoek.

De aanwezige autochtone inwoners van Huizen zijn na afloop tevreden. Ze hebben weinig nieuws gehoord, maar ze voelen zich gerustgesteld door de burgemeester die de indruk maakt alles onder controle te hebben.

De toehoorders van islamitische afkomst zijn veel sceptischer. „Je krijgt er toch een vreemd gevoel bij”, zegt Ibrahim Saudi, die een eigen schildersbedrijf heeft. „Moslims liggen onder een vergrootglas. Als ik nu de Lidl binnenstap word ik aangestaard. Waarom? Omdat ik een baard heb? Ik kom vaak bij klanten, ik heb nooit problemen. Ik ben bang dat iemand die vijf keer per dag gaat bidden in de moskee al extremistisch wordt genoemd. Nederland is een vrij land, als je je aan de wet houdt moet je verder kunnen doen wat je wilt.”

Na middernacht praat een groepje islamitische mannen buiten verder. Zij denken dat de opgepakte gezinnen slachtoffer zijn van een sterker wordende islamofobie. „Het lijkt wel alsof de overheid wil bepalen wat voor een soort islam wij mogen aanhangen, zegt een welbespraakte man die zich Abu Hafs noemt. „Polderislam mag, de rest is verboden. Dan morrel je aan de scheiding tussen kerk en staat.”