Salto mortale

In het rode tijdritpak van de klassementsleider ligt Nairo Quintana op de grond. Kennelijk heeft hij een hele smak gemaakt. Hoe hoog zal zijn snelheid geweest zijn? Een kilometer of zeventig, schat ik. Misschien nog sneller. De weg heeft mooi glad asfalt en loopt fors naar beneden. Nogal wat functionarissen dansen om hem heen. Een mecanicien plukt een reservefiets van de ploegleidersauto, maar parkeert die tegen de vangrail omdat Quintana als een zonnebader op zijn ruggetje blijft uitgestrekt. Na een poosje komt er beweging in het manneke. Hij vervolgt zijn weg in de tijdrit. Een beetje aangeschoten, lijkt wel. Duidelijk is dat hij na de Giro de Vuelta niet zal winnen.

Wat we niet rechtstreeks zagen wordt alsnog in beeld gebracht. Quintana haalt een arm uit de ligsteun, prutst hij wat zijn rechterschoen, en corrigeert zijn lijn om de naderende bocht toch goed in te duiken. De bocht draait verder terug dan ik verwacht, ik zie hem naar buiten zeilen. Die jongen heeft het parcours verkend, die weet wat hij mee bezig is, denk ik. Maar willoos, alsof hij uit een kermisattractie geslingerd is, schuift hij op richting vangrail. Zijn achterwiel raakt een poot. De salto mortale wordt haast perfect uitgevoerd. In de vlucht verandert hij van koers, het gebeente raakt de vangrail niet. Ongelukkigerwijs is asfalt geen judomat.

De verwondingen vallen mee, zal hij later verklaren. Dat gepruts aan zijn schoen was heus niet de oorzaak van zijn val. Het waren de remmen. Hij kneep in de handles, maar er gebeurde er niets. „Ik had niet gedacht dat mijn fiets er zo lang over zou doen om te remmen.” Mooi, dit animisme. Alsof de fiets een entiteit is met een eigen wil. Ik had niet gedacht dat na een paar jaar koersen op carbonwielen de juiste samenstelling van de remblokjes nog niet is gevonden.

Dit brengt me bij een andere fiets met een eigen wil. Beter gezegd, een fiets met kopzorgen. Ik bedoel natuurlijk het geheime wapen waarop Bauke Mollema in de slottijdrit van de Tour ongeveer 140 man voor moest laten gaan. Zo uit de doos dreef het technologisch hoogstandje hem tot wanhoop. Hij zat erop als een nar op een melkkruk. Een foute materiaalkeuze, erkende Bauke ruiterlijk. Het kwam hem op een uitbrander te staan van het management. Een materiaalsponsor val je niet openlijk af.

Eergisteren was er nieuws over de tijdritfiets van Bauke in het AD. De fiets deugde inderdaad niet, zag nu ook het management in. Het achterwiel zat zo dicht tegen de rem dat het aan liep als er veel kracht op kwam. Een zelf remmende Google-fiets, Quintana zou er een moord voor gepleegd hebben.

Overigens viel Quintana gisteren van zijn reguliere racefiets: breuk in schouder, exit. Maar de remmen werkten.