Column

Laten we nog even wachten met de heiligverklaring van Timmermans

Natuurlijk: Frans Timmermans is een aardige man en een slimme politicus. Maar laten we proberen niet te overdrijven, stelt Christiaan Weijts.

Uwe Heiligheid – of prefereert u een profanere aanspreekvorm? Geachte Paus? Beste meneer Bergoglio? Hoe dan ook, Jorge, richt ik mij tot u met het voorzichtige voorstel om nog eventjes te wachten met de heiligverklaring van Frans Timmermans.

Hij was nog niet tot officiële kandidaat gekroond als Eurocommissaris of heel Holland dook al in klaagzang op de knieën: laat hem blijven! Zo’n goede politicus, zo menselijk, zo intelligent! Hij spreekt drieëntachtig talen!

Ergens begrijp ik uw Pauselijke overwegingen best. Franciscus, een naamgenoot van u, en dan ook nog een Timmermanszoon. Het kan niet op.

Maar naar mijn bescheiden kennis van de Moederkerk zijn voor een heiligverklaring toch op z’n minst twee wonderen nodig. Met de beste wil van de wereld heb ik er niet één gezien.

Was het die speech in New York? Het is gemakkelijker om te stralen bij een stapel lijken dan op handelsmissie bij mensenrechtenschenders (Rusland, China, Saoedi-Arabië). Je moet wel heel weinig retorisch talent en een belabberde speechschrijver hebben om bij zo’n nationaal funerair moment níet te excelleren. Het werd de ideale auditie voor de Europese topfunctie waar hij toen al in het geniep en in de achterkamertjes op aasde.

Welke wonderen heeft Timmermans politieke strategie opgeleverd? Hebben we alle spullen en ledematen uit dat zonnebloemenveld kunnen vissen?

Hij heeft uitstekende tafelmanieren maar de feitelijke resultaten steken daar wat povertjes bij af. In hem wint de publiciteitsgretige allemansvriend het van de rotsvaste principes. Half mei verdedigde hij bijvoorbeeld nog de ambassade in Kiev die bedrijven workshops gaf over hoe ze in Nederland legaal belasting konden ontwijken.

In 2012 was hij ‘De Brutus van Job Cohen’. In een e-mail uitte hij kritiek op Cohen, die daarop aftrad. Zelfs als hij het mailtje niet zelf lekte, is het vreemd, dat hij zulke fundamentele kritiek op de eigen partijleiding in een mailtje uit, en niet van aangezicht tot aangezicht.

Dat is exact Timmermans’ stiel. Hij plaatst een slinks speldenprikje op zijn Facebook, na die klungelige aanpak van die diplomatieke rel met Rusland - non, je ne regrette rien - en toont Poetin zijn warme beroepsglimlach. (Pas nadat grote broer Obama hem in speeches keihard aanviel, durfde Timmermans het ook.) Doet u, eerwaarde Franciscus, misschien ook in schijnheiligverklaringen?

Timmermans is de opperpaling van het diplomatenpotje jezuïtische splijttongen. Net als voor uw ambt moet je daar wel polyglot voor zijn. Dit voorjaar was Timmermans bij u op visite, voor die groepsheiligverklaring van Johannes zoveel en Johannes Paulus zoveel. Heeft u zich, bij de afterparty, niet wat al te gretig laten inpalmen door zijn charme?