Geraffineerd in z’n absurdisme

Veertien jaar is ze. En veertien hoofdstukken kent de film over haar treurige lot. Maria heet ze. Toeval is dat allemaal niet. Want de Duitse regisseur Dietrich Brüggemann nam de veertien staties van de kruisweg als uitgangspunt voor een film over modern ‘katholiek fundamentalisme’.

Het is een wereld die hij van nabij kent en waar hij op een gezonde manier afstand van nam. De film is geen afrekening, maar biedt wel op een onthutsende manier inzicht in het moment waarop devotie omslaat in hysterie, religie een excuus wordt voor onbehagen en ongenoegen.

Elk hoofdstuk is een camera-instelling in deze moderne via dolorosa, als een schilderij. Ze volgen Maria tijdens haar eigen lijdensverhaal. Het meisje wil een nogal radicaal offer brengen en het griezelige is dat je nooit helemaal zeker weet of de vriendelijke catechismusles van de kindvriendelijke priester van de Piusbroederschap, haar strenge moeder of haar eigen geestesgesteldheid daar de oorzaak van is. Natuurlijk heeft de film extra actualiteitswaarde nu we ons overal ter wereld proberen af te vragen waar al dat nieuwe religieuze fundamentalisme vandaan komt. Kreuzweg laat tenminste een deel van het antwoord zien. Geraffineerd in al z’n aantrekkingskracht en absurdisme.