Diep geraakt door een dubbelleven

Bezoekers lieten in het theater bloemen, briefjes en cadeautjes achter. ‘Schijn’, het verhaal van acteur Fahd Larhzaoui, grijpt de toeschouwers aan. „Ik ben er fokking trots op.”

Het was een van de meest emotionele premières van het afgelopen theaterseizoen. In de autobiografische monoloog Schijn vertelt acteur Fahd Larhzaoui hoe hij jarenlang een dubbelleven leidde. Hij trouwde traditioneel in witte djellaba met een Marokkaanse vrouw, maar was evengoed ‘love actually’-verliefd op Jason. Als hij in de laatste scène vertelt hoe hij zijn familie voorbereidde op de voorstelling en daarmee de openbaring van zijn levensverhaal, vecht hij tegen echte tranen – net als een groot deel van het publiek. Er volgde minutenlang applaus, waarna aanwezige vrienden geëmotioneerd de vloer opliepen om de acteur innig te omhelzen.

Al tijdens de try-outperiode was het rond de voorstelling gaan broeien, maar na de première leek er een ware hype te ontstaan. Op Twitter en Larhzaoui’s website verschenen steunbetuigingen. Bezoekers lieten in het theater bloemen, brieven en cadeautjes achter. De geplande reeks van negen lunchtheatervoorstellingen in Theater Bellevue werd uitgebreid tot een landelijke tournee.

En toen selecteerde de jury van het Nederlands Theaterfestival Schijn ook nog als een van de elf hoogtepunten van het seizoen. In haar rapport noemt de jury Schijn „een belangwekkende en emotioneel rake voorstelling”.

Ook de Amsterdamse Wijkjury, die bestaat uit twaalf vrouwen uit verschillende culturen en wijken, koos de voorstelling als seizoensfavoriet. „Helemaal alleen en en met een minimaal decor heeft hij ons geboeid van begin tot eind, Hij heeft ons meegenomen in zijn verhaal en alsof hij voorlas aan een kind”, zegt jurylid Monica Espitia. „We hebben veel voorstellingen gezien, maar dit was de enige waarbij iedereen echt muisstil in de zaal zat”, zegt jurylid Florinda Rodriguez. „Ik kreeg rillingen en kippevel. Het is een heel herkenbaar verhaal en daarom fijn dat hij het eindelijk kon vertellen.”

Auteur Don Duyns voerde lange gesprekken met Larhzaoui (Gouda, 1978) en gebruikte die voor een uitzonderlijk open relaas, inclusief getuigenissen van een gênante eerste huwelijksnacht en momenten van diepe wanhoop waarin de acteur hoopt niet meer wakker te worden.

Omdat de impact vaak groot is, neemt Larhzaoui na elke voorstelling op het podium nog ruim de tijd voor zijn publiek. „Ik heb gemerkt dat mensen daar behoefte aan hebben. Ze willen me nog even een hug geven of hun persoonlijke verhaal vertellen.”

Dat Schijn zo’n groot succes zou worden hadden de makers niet verwacht, maar op enige aandacht waren ze wel voorbereid. „Het gaat over de geaardheid van een jongeman en als ik als Marokkaan zo’n verhaal vertel, valt dat al snel op. Het is iets wat er nog niet was, iets wat veel mensen niet durven te vertellen”, zegt Larhzaoui opeens heel voorzichtig. Hij wil absoluut niemand kwetsen of uitdagen, zegt hij.

De acteur vertelt daarom liever over hoe de voorstelling over veel meer gaat „dan een Marokkaanse jongen die op een jongen valt”. Het gaat volgens hem ook over „de zoektocht naar hoe je jezelf kunt zijn zonder je dierbaren te verliezen”.

De voorstelling betekent veel voor Larhzaoui: „Het is niet alleen mijn eigen levensverhaal, maar ook mijn eerste solovoorstelling. Ik wilde daarom echt een goed product leveren. We hebben er twee jaar heel hard aan gewerkt.”

Het succes is opvallend voor een self-made acteur. Sinds zijn achtste wilde Larhzaoui al acteur – of profvoetballer – worden, maar voor zijn ouders studeerde hij Sociaal Cultureel Werk. „Als mijn moeder iets wil, zeg je geen nee”, is een zin die ook in de voorstelling vaak terugkomt.

In 2006 werd hij aangenomen bij Rotterdams LEF dat jonge talenten met diverse achtergronden opleidde met streetwise theater. Met cursussen schoolde hij zich verder bij, mede dankzij een beurs van VandenEnde Foundation. „Ik wilde alles leren wat je op de toneelschool krijgt. Ik heb het uiterste uit mezelf gehaald om mee te kunnen met het acteurswereldje.” De selectie ervaart hij nu als een grote erkenning. „Het is een dankjewel én een bravo. Ik ben er fokking trots op.”