Revolutionair onderzoek met een transparante dildo

Tv-serie over twee Amerikaanse pioniers op het gebied van de menselijke seksualiteit en het vrouwelijk orgasme

William Masters (Michael Sheen) raakt steeds meer in de ban van assistenteVirginia (Lizzy Caplan).

Hoe ziet een dildo uit de jaren vijftig eruit? Rekwisieten vergaren voor de film is wel vaker een lastige taak. Maar ‘prop master’ Jeffrey Johnson had het bij de voorbereidingen van de tv-serie Masters of Sex wel heel zwaar. Toen de Amerikaanse kabelzender Showtime (Dexter en Homeland) eind vorig jaar de eerste aflevering uitzond, vertelde hij aan entertainmentsite Vulture dat hij de grootste moeite had om de juiste vintage vibrators en condooms te vinden. „Ze waren destijds nog zo taboe dat zelfs ontwerptekeningen moeilijk te vinden waren”. En dus ontwierp hij zelf de nodige rekwisieten waaronder ‘Ulysses’, een transparante dildo en een setje pessaria in verschillende maten.

Wetenschappelijk onderzoek naar seksueel genot, het lijkt een bizar onderwerp voor een tv-serie. Toch raakte David Nevins, hoofd entertainment bij Showtime, geïnspireerd na het lezen van de biografie Masters of Sex van Thomas Maier.

Het boek beschrijft het leven van Virginia Johnson en William Masters, in de jaren vijftig pioniers in de studie naar de menselijke seksualiteit. In de serie worden hun personages overtuigend neergezet door acteur Michael Sheen (als gynaecoloog William) en Lizzy Caplan (als Virginia). In het ziekenhuis van St. Louis beginnen ze samen aan een revolutionair onderzoek waarbij testpersonen ondermeer moeten masturberen met sensoren op hun lichamen.

De prachtig gestileerde ziekenhuisserie doet denken aan Mad Men. Maar terwijl de strakke jurken en stemmige herfstkleuren uit begin jaren zestig domineren bij Mad Men, zijn ze in deze serie slechts bijzaak. Seks is waar het om draait. En dat is, zoals Nevins al aanvoelde, in dit geval een interessant verhaal. Want welke vreselijke vooroordelen bestonden er wel niet in die preutse jaren vijftig?

In het begin van de serie komen er, afgezien van de homoseksuele neigingen van de getrouwde rector van het academisch ziekenhuis, nog maar weinig 'lastige kwesties’ langs. De eerste afleveringen richten zich vooral op het onderzoek met tal van vermakelijke scènes waarin hard hijgende dames een climax proberen te bereiken.

Maar in het tweede seizoen komen problemen aan de orde – een baby met ambigue geslachtskenmerken die ‘voor het gemak’ wordt gecastreerd – waarbij het stuitende gebrek aan kennis uit die periode op een pijnlijke manier wordt geïllustreerd. Ook krijgen we meer inzicht in de psyche van beide hoofdrolspelers. Vanaf het begin was al duidelijk dat de hoogbegaafde Masters weinig inlevingsvermogen bezit. Maar hoezeer hij is afgestompt, blijkt pas in dat tweede seizoen. Terwijl William thuis probeert te werken, ligt zijn pasgeboren kind in de wieg te huilen. De baby oppakken en troosten doet hij niet. Integendeel. Hij pikt een grammofoonplaat uit de koffer en zet de muziek hard aan.

Waar die botheid vandaan komt, wordt pas later duidelijk. In de derde aflevering ‘Fight’ hebben Masters en Johnson een geheime afspraak in een hotel. Tijdens een seksueel rollenspel probeert Virginia, tijdens het kijken van een bokswedstrijd, langzamerhand meer informatie over de getroebleerde jeugd van Masters los te peuteren. Het levert een indrukwekkende scène van vijftig minuten op waarbij William, in een setting à la Who’s Afraid of Virginia Woolf?,via een gedetailleerd commentaar op de bokswedstrijd tegelijkertijd het trauma van zijn jeugd bloot legt. „Soms is de beste vechter niet de man die het hardst slaat, maar de man die het kan hebben.”

Een sombere constatering, wetend dat Masters hier refereert aan zijn vader, die last had van losse handjes. Tegelijkertijd wordt dan ineens duidelijk dat Masters of Sex niet alleen gaat over seks, maar vooral over de onmacht van mensen om zich daadwerkelijk bloot te geven.