Wisselvallige Sahararock

Er is geen gebrek aan Saharablues en Sahararock de laatste jaren en het meeste werk in het genre bouwt voort op de standaard die Tinariwen tien jaar geleden zette. Maar Noura Mint Symali verrast met een ander geluid. Ze komt nu eens niet uit Mali, maar uit buurland Mauritanië en haar snerpende stem heeft meer Arabische uithalen dan we in het genre gewend zijn. Ze speelt ardine, een harpachtig instrument. Het album werd geproduceerd in New York, de beats zijn niet zo rammelend als in veel Afrikaanse producties, tegelijk klinkt de gitaar nog altijd alsof die uit de geluidsinstallatie van een bus komt die door de Sahara stuitert. Met het heerlijke openingsnummer Eguetmar lijkt Tzenni meteen een plaat voor de eindejaarslijstjes, maar helaas houdt Seymali dat niveau niet veel langer vast. Sterker, in de loop van het album wekt haar nogal dominante stem irritatie. Het album is een wisselvallige verzameling liedjes. Afsluiter Emin Emineïna Chouweynë is weer terug op het niveau waarop de cd begon.