Makelaars jagen op deals voor de laatste stuivers

Van hoog tot laag worden tot en met vandaag de laatste voetbaldeals afgerond. Makelaar Tjeertes tracht als nieuwkomer spelers bij onder meer FC Emmen, FC Oss en AEK Larnaca onder te brengen. „We can do business”.

Stage lopen bij een club betekent soms ook de ballen dragen. Dat gold ook voor Hussein Raza bij FC Emmen. Foto Jan-Dirk van der Burg

Weer een CV in zijn inbox op LinkedIn. De zoveelste die hij ontvangt tijdens deze transferperiode. De e-mail komt van een Bosnische voetballer die zijn thuisland zo snel mogelijk wil verlaten:

Waarheen maakt niet uit. Hier is er geen toekomst. Heb jij contacten? Eredivisie? Jupiler League? Ik ben spits, maar kan ook spelen als aanvallende middenvelder.

Afzender van deze wanhoopskreet: Mirza Totic, 19 jaar en hoofdrolspeler in een compilatie op YouTube. Geen beelden die scouts versteld doen staan, maar dat weerhoudt de tiener uit Sarajevo er niet van om te dromen van een buitenlandse carrière.

„Dat zou ik ook doen als ik daar woonde”, zegt Barry Tjeertes. Met de blik gericht op het scherm schudt hij zijn hoofd. „Hier kan ik niks mee.” Te jong, te onervaren en niet goed genoeg. ‘Bedankt voor je bericht Mirza, maar je moet eerst meer ervaring opdoen’, schrijft hij terug.

Tjeertes (23) is sinds twee jaar spelersmakelaar. Hij brengt voetballers en clubs bij elkaar en verdient daaraan. Het hoogseizoen is voor hem de transferperiode, die vanavond om twaalf uur afloopt.

Hij is een kleine vis, maar met een groot bereik. Vanuit alle windstreken wordt hij benaderd voor zaken. Een jonge Bulgaarse doelman op zoek naar een nieuwe club, een Nigeriaanse spelersmakelaar met een stal vol talenten en een club op Cyprus die nog een linksbuiten zoekt. De strekking is altijd hetzelfde: „we can do business”.

De reden daarvoor is dat er veel wederzijdse afhankelijkheid is in deze wereld. Simpel gezegd: ik help jou, jij helpt mij. Om zaken te doen worden soms speciale constructies bedacht. Maar intussen jagen de makelaars op dezelfde stuiver en worden afspraken lang niet altijd nagekomen.

Twee weken voor de deadline

Welkom in de marge van de transferwereld. Het is een wereld die normaal verborgen blijft, maar jonge bemiddelaar Tjeertes wil best eens vertellen over de soms bizarre praktijken. Onderhandelingen in achterkamertjes, jongens die zich gratis aanbieden en vacatures op Twitter.

Dit is ook de wereld van Khaled Salim El Abed, een Amsterdamse Jordaniër die enkele jaren geleden in de jeugd van Ajax speelde met Davy Klaassen, Stefano Denswil en Lesly de Sa. Zij zijn inmiddels doorgebroken in de eredivisie, hij daarentegen is afgezakt en sinds deze zomer clubloos.

Het is een verhaal van wanhoop. El Abed is geen jongen die voetballen combineerde met studeren, die een vangnet spande voor als profvoetbal er niet in zat: hij gokte op een carrière als prof. Dat doet hij nog steeds, hoewel hij moest vertrekken bij FC Oss, dat negentiende werd in de eerste divisie. Lager kan eigenlijk niet.

„Een jongen zoals hij zou zelfs voor niks voetballen”, zegt Barry Tjeertes, die voor El Abed nu een nieuwe club zoekt, twee weken voor de transferdeadline verloopt. Het mogelijke alternatief: magazijnwerk op een heftruck. Niks mis mee, maar profvoetbal spreekt meer aan.

Hij is blij met zijn zaakwaarnemer. „Barry is eerlijk tegen mij”, zegt El Abed. De jeugdspeler van Ajax zat eerder bij het kantoor van Mino Raiola, die onder anderen Mario Balotelli begeleidt. Diens stal bulkt van de dure handelswaar. Miljoenentransfer hier, miljoenentransfer daar. Maar voor El Abed was geen interesse. Ook niet van het management, dat meer aandacht schonk aan grote spelers. Zo gaat het vaker bij kantoren van naam. Een modale speler is daar als een stil kind in een groot gezin: het krijgt ongemerkt minder aandacht. „Ik was de gladde praatjes zat”, zegt El Abed.

AEK Larnaca

Barry Tjeertes heeft ondertussen bericht uit Cyprus ontvangen: AEK Larnaca, een van de grotere clubs op het eiland, is op zoek naar een spits en een middenvelder:

Hallo Barry,

(..) De spits kan 3.000 tot 3.500 euro bruto per maand verdienen, de middenvelder 2.500 euro. Ze kunnen voor een week op proef komen. De vlucht wordt betaald en ze krijgen zakgeld. Als je een spits hebt, stuur me er dan alsjeblieft een. Ik hoop dat je snel kunt reageren, want ik moet de club uitsluitsel geven. Bedankt.

Van zo’n bericht wordt hij warm. Niet eerder handelde hij op eigen houtje een transfer naar het buitenland af. En hij kan er goed aan verdienen: zo’n tien procent van diens jaarsalaris, voor de duur van het contract.

Tijd voor wat telefoontjes.

Hij belt Jeffrey Ket, een van de spelers die hij begeleidt. De 21-jarige verdediger is bij FC Dordrecht op een zijspoor beland en voelt wel wat voor een stage op Cyprus. Ook omdat hij daar meer kan verdienen dan in Dordrecht, waar zijn maandloon net hoger ligt dan het minimumloon: 1.485 euro bruto. Met zijn positie in de middenmoot en tribunes zonder daken is Larnaca misschien geen droomclub, maar een modale Nederlandse speler kan het slechter treffen. Zachte winters, appartementen met uitzicht op zee en een goed salaris.

Ondanks een goede stage gaat Ket niet in op het aanbod. Hij is bang voor heimwee en kiest voor FC Oss, de oude club van El Abed. Voor een salaris rond het minimumloon, dat een paar honderd euro meer wordt als zijn contract wordt verlengd. Geen hoge bedragen, maar het voordeel schuilt in de bijkomende onkostenvergoeding. Ket woont in Oss, maar op papier pendelt hij heen en weer vanuit Haarlem; met medeweten van de club. Zo strijkt hij reiskosten op – zonder te reizen.

Wie wel interesse heeft in een verblijf op Cyprus is Damiano Schet. Een voetballer die zelfs de kenners nauwelijks zouden herkennen op een elftalfoto van RKC. Maar hij speelt er wel. Een snelle linksbuiten en, vooral, transfervrij.

Tjeertes speelde met hem in de jeugd van HFC Haarlem en weet dat Schet geen vaste makelaar heeft. Dat geldt voor meer spelers in de marge. Zij doen zaken op projectbasis, zoals Tjeertes met Schet. Als hij voor de speler een interessante club regelt, krijgt daarvoor een vergoeding.

De twee sluiten voor zo’n deal een tijdelijke overeenkomst, een zogenoemde autorisatie. „Dat geeft mij het recht om op Cyprus een contract voor Schet af te sluiten”, zegt Tjeertes. Deze overeenkomst zal duren tot eind juli.

Hij regelt het contract tussen Schet en de club. De aanvaller is enthousiast, maar vraagt bedenktijd. Hij laat het voorstel van Larnaca nalopen door een kennis. „Je weet het nooit in zo’n land”, verklaart hij. Tjeertes heeft het al laten checken door de advocaat met wie hij samenwerkt.

Een dag nadat de autorisatie is afgelopen, gelooft Tjeertes zijn ogen niet. Als hij op een website het laatste voetbalnieuws checkt, leest hij: ‘Schet van RKC naar Cyprus.’ Gevloek, verbijstering, woede. Hoe kan dit zonder dat hij ervan weet?

Wat blijkt: de ‘kennis’ van Schet is ook makelaar. De twee hebben de autorisatie tussen Tjeertes en Schet bewust laten aflopen, zodat zij daarna de deal konden sluiten met de Cypriotische club. „Ik loop daardoor een mooi bedrag mis, maar ik vind het nog pijnlijker dat ik zo genaaid word. Ook al werd ik er zelf beter van, ik had het beste met hem voor.”

Moderne mensenhandel

Tjeertes ontvangt ondertussen nog steeds verzoeken van vakgenoten uit het buitenland die samen zaken willen doen. Bijvoorbeeld van Afrikaanse zaakwaarnemers. Een van hen is Joseph Oyeye Oyeyemi uit Nigeria. Hij schrijft Tjeertes via LinkedIn dat hij „de beste spelers van Afrika heeft”. Wat hij ook op zijn profiel verkondigt, inclusief een foto met zonnebril en Hawaiishirt. Tjeertes moet wel oppassen. Soms riek dit soort aanbiedingen naar moderne mensenhandel, zegt hij.

Hij vertelt over de keer dat hij naar een jeugdtoernooi in het Franse Toulon afreisde voor een deal. In een hotel zag hij daar hoe twee Nigeriaanse spelers contracten tekenden, terwijl ze „amper een idee hadden wat ze tekenden”. De onderhandelingen vonden pas plaats na middernacht, want dat was het moment dat de trainers naar bed gingen. „Die jongens maakt het niet uit in wat voor omstandigheden ze terecht komen, als ze maar weg kunnen uit hun land. Zelf zou ik nooit zo handelen.”

FC Emmen

Twee weken voor het sluiten van de transferperiode dringt voor Khaled Salim El Abed de tijd. Hij heeft nog altijd geen club. Gelukkig kan hij op stage bij eerstedivisionist FC Emmen. Dat kan nog een linksachter gebruiken. En dus rijdt Tjeertes naar Emmen, voor een bezoek aan El Abed.

In het stadion treft hij een opgewekte El Abed. „Net een positief gesprek gehad”, zegt hij. Trainer Joop Gall had hem gezegd dat hij zeventien jaar lang betaald voetbal had gespeeld, maar niet zo goed kon voetballen als El Abed. „En toch zit ik zonder club”, zegt de proefspeler grinnikend.

El Abed is in zijn element. Hij vertelt wat er, in vergelijking met FC Oss, bij Emmen allemaal wél is: skyboxen, een spelerskostuum, een krachthonk en een lunch, mét soep. En dan koestert hij ook nog de gedachte dat hij mogelijk kan wonen in het nabije Center Parcs, waar hij door de club is ondergebracht. „Gisteren lekker gezwommen”, zegt hij. Goed tegen de onrust in zijn hoofd. Want één ding is zeker: „Dit is mijn laatste kans op een club.”

Opvallend: El Abed is in Drenthe beland via een zaakwaarnemer die hij nog nooit heeft gezien. Het is die van een vriend van hem, die opperde dat hij mogelijk wat kon regelen. Via de telefoon werd hij geïnformeerd over de stage. „Maandagochtend 9 uur moest ik er zijn. Alles was geregeld.”

Die ochtend werkt hij naar eigen zeggen een goede training af. Net als dinsdag als Tjeertes hem opzoekt. „Het is spannend, maar ik heb een positief gevoel”, zegt hij.

Twee dagen staat er op de website van FC Emmen dat er „afscheid is genomen” van testspeler Khaled Salim El Abed. De technische staf „ziet in hem niet de linksback die de club voor ogen had”.