Vragen

Georgina Verbaan

Soms stel ik me er een vrolijk muziekje bij voor als ik u zie lopen met een stapel brieven in de ene, en uw fiets in de andere hand. U lijkt vaak zichtbaar te genieten van uw tijd buiten. Maar goed, dat is mijn perceptie. U kunt op zo’n moment natuurlijk ook geplaagd worden door binnenpretjes die naar buiten willen. Pretjes over de geweldige avond die u net achter de rug heeft, vol amoureuze ontwikkelingen. Of over die vervelende zwetende vent van de voetbalvereniging, met zijn stomme grappen, die u nu eindelijk eens lik op stuk hebt gegeven.

Maar ik weet het met u niet helemaal. Ik kan u niet goed inschatten. De voetbalvereniging zou ook zomaar een vogelvereniging kunnen zijn. Kan ook dat u in uw vrije tijd graag lezingen over stedelijke vernieuwing bezoekt, een cursus aura’s lezen volgt, een volkstuin heeft, of kinetische kunst maakt. Geen idee. Ik ben benieuwd of u de jonge meerkoet met zijn rare prehistorisch ogende gele piekveren nog ziet zwemmen als u langs het water werkt? Lijkt mij een van de voordelen van uw beroep. Maar misschien is het inmiddels wel gewoon postcode in, postcode uit.

Toch kan ik me voorstellen dat uw werk niet snel verveelt. Omdat een stad niet snel verveelt. Met wat oog voor detail is dezelfde straat toch iedere dag anders. Houdt u de pas in als u ziet dat er een boom gekapt is? Praat u ook met dat in roze lompen gehulde oude vrouwtje met dat lieve kleine stemgeluid? En met die paar tanden? En is dat dan wel een echt gesprek? Trapt u ter hoogte van 36b ook vaak in de poep?

Vandaag zag ik u weer lopen. Ik had het vermoeden dat er iets aan schortte. Dat u ergens mee zat. Het hielp niet mee dat het regende en dat die ene grote hit van Sinead O’Connor via de luidsprekers mijn auto instroomde. Ik zwaaide naar u en lachte daarbij, zoals ik wel vaker doe.

Maar u ziet het nooit.

Lopend op straat knikken we elkaar wel gedag, maar zodra ik eenmaal in mijn auto zit, zou u mij pas opmerken als mijn naam, huisnummer en postcode linksonder een gigantische postzegel op mijn motorkap geschreven stonden. Ik kon u dus niet bemoedigend toelachen.

Ik hoop dat iemand anders dat gedaan heeft, beste postbode. En dat u een fijne avond had. Met of zonder hobby. In uw huis. Uw HUIS… Woont u alleen? In een flat? Bij uw hulpbehoevende moeder? Met uw vriendin, uw vriend? Kat? Hond? Goudvis? Bent u een mens mét of juist zonder Boeddhabeelden? Wat vindt u van mode voor huisdieren?

    • Georgina Verbaan