Der Untergang

Hoe lang blijft de reputatie van een voetbalcoach schadevrij? Volgens de oude wijsgeer van Varkenoord, Leo Beenhakker, tot de volgende wedstrijd. Don Leo kan het weten: hij heeft gewerkt voor grote Europese clubs, inclusief Ajax, Feyenoord en Real Madrid.

Nooit heb ik iemand mooier zien zuchten dan Leo Beenhakker. En altijd met getuite lippen. Doe het hem maar eens na. De ex-coach heeft trouwens een mooi, zij het herfstig hoofd. Oude oorlogsjaren tussen de jukbeenderen. Het is stil geworden rond Beenhakker, ik hoop dat hij nog een beetje gelukkig is. Dat hij nog vredig aan een waterplas kan mijmeren over zijn mooie jaren in Spanje en Mexico. Alle afbladdering voorbij, muziekje in het hoofd.

Leo verdient het.

In het lijden is hij Louis van Gaal met verve voorafgegaan. Van bewondering naar hoon, van half wereldwonder naar outlaw. Beenhakker nam er wel zijn tijd voor en die tijd heeft Van Gaal in Engeland niet. In nauwelijks luttele weken blijft van zijn WK-onschendbaarheid in Brazilië niets meer over in Manchester.

Malheur United.

In de sport hoor je vaak over mensen die zichzelf als voetballer of coach een jaar te lang hebben overleefd. Zelfs met José Mourinho dreigt het die kant uit te gaan. Of neem, dichter bij huis, Bert van Marwijk. Dat uitstapje naar HSV was er te veel aan.

Metaalmoeheid?

Eigenlijk had Louis van Gaal in Manchester niets meer te zoeken. Hij was als coach van Oranje onsterfelijk geworden. Geliefd zelfs. Hij had kunnen weten dat de Premier League nooit zijn biotoop zou worden. Dat zijn strategisch brein vroeg of laat zou flippen door dat armzalige kick en rush. Zijn illustere peptalk ook nog ontbladerd door taalachterstand. Waarom dan toch naar Manchester? Geld kan het niet zijn. Liefde ook niet – thuis wacht Truus in haar liefdevolle weelde. Ik verdenk Louis van Gaal van een lichte hang naar zelfdestructie. Wat mooi is, moet ook weer stuk: je ziet het vaker bij artiesten en zeloten. Het eeuwige verlangen om lichtjes geteisterd te zijn. Tegenwind op bestelling.

Wellicht is Van Gaal te slim, te groot en te eigenzinnig voor echte zaakwaarnemers. Maar in de voetbalindustrie red je het niet zonder loopjongens. Wat mij intrigeert, is wie Louis naar Manchester heeft begeleid. Wie hem die verkeerde keuze heeft ingefluisterd? Het mooie en tegelijk tragische aan deze coach is dat hij zich door één woord van de kantinejuffrouw laat beïnvloeden. De eerste de beste materiaalman kan hem met een averechts schouderophalen in alle staten brengen.

In Brazilië had Van Gaal een monstrans om zijn hoofd, in Engeland loopt hij rond als een treurwilg. Ik zou hem plechtig willen vragen: doe het jezelf niet aan, Louis. Stap op! Zoek je laatste geluk in een Latijns land, waar dialectiek en controverse ook sport zijn. De genade van chaos versus stijve horken met verdachte roos in het knoopsgat.

Hij zal het zelf niet toegeven, maar Engeland is te kil voor de romanticus Louis van Gaal. Het monopolie van warme exuberantie is hem ontnomen. Nu nog salamigewijs, straks met het zwaard.

Nog even en in Manchester ligt een coach op sterven.

En er zal weinig tijd zijn voor het verscheiden. In de Premier League is tijd een kwestie van uren.

En Sir Alex Ferguson dan, denkt u nu? Hij was meer mascotte dan leider van ManUnited, is inmiddels gebleken. Leo Beenhakker zou zeggen: „Ach, sir Alex: ook een hoop verdriet, hoor!”

Voor Don Leo is alles verdriet, zelfs een boterham met hagelslag.

    • Hugo Camps