Opinie

    • Frits Abrahams

Overspannen

De eigenaar van ons bed-and-breakfastadres zette elke morgen om 9 uur het ontbijt voor de kamerdeur van zijn gasten. Hij klingelde vervolgens met een belletje en repte zich weer naar beneden. Het was dan de kunst om je als gast te beheersen en je niet meteen als een hongerige wolf naar buiten te storten. Sommige gasten waren deze kunst niet meester.

Dat belletje hoorde bij deze eigenaar, die een vrolijke man was. Hij barstte vaak in lachen uit, ook als er nog niet zoveel te lachen was, en hij raakte je dan amicaal even aan. We vonden het vreemd dat we alleen hem te zien kregen, en niet zijn vrouw, met wie we als enige vooraf contact hadden gehad.

We begonnen te vermoeden dat er iets vervelends aan de hand was, iets dramatisch misschien wel, maar hij zelf zweeg erover. Elke morgen kweet hij zich van zijn taak en vertrok dan naar zijn werk elders in het land.

Op een dag vertelde een dochter des huizes ons terloops dat haar moeder overspannen was geraakt, het werk in haar pension was haar te veel geworden. Ze was altijd de spil van de vakantieverhuur geweest, maar moest nu de hele dag rusten.

Wij vingen slechts één glimp van haar op, op een middag in de tuin. Ze vermeed naar boven te kijken, waar wij op het balkon zaten. We kregen er geen schuldig gevoel door, maar we beseften wel dat jouw vakantie voor anderen hard werken betekent. Ontspanning versus overspanning.

Haar man bleef er ogenschijnlijk zo opgewekt mogelijk onder. Hij ontving vaak bezoek en er werd dan een middag of avond lang onbekommerd luid gepraat en gelachen. Ik stelde me altijd even voor hoe zijn vrouw in een aangrenzende kamer lag te rusten, geërgerd, maar tegelijk vol begrip voor een echtgenoot die ze zijn verzetje gunde nu hij belast was met zoveel huishoudelijke taken.

De situatie – een vrolijke man met een overspannen echtgenote – deed me sterk denken aan een van de beste speelfilms die ik ooit zag: A Woman Under the Influence van John Cassavetes. Een overspannen vrouw, schitterend gespeeld door Gena Rowlands, keert terug uit een kliniek naar haar gezin. Haar man, in de persoon van de altijd opgewekte Peter Falk, wacht haar op met een uitgelaten gezelschap van vrienden. Hij denkt haar daarmee een groot plezier te doen, maar de drukte wordt haar juist te veel en ze dreigt opnieuw in te storten. Extraverte mensen begrijpen vaak weinig van introverte mensen.

Was zoiets inderdaad ook in ons pension gaande? Helaas, zo’n verblijf op een vakantieadres is als een roman die je halverwege moet wegleggen – je blijft met een open einde zitten.

Ons restte bij het afscheid alleen nog het gebruikelijke, waarderende woordje in het gastenboek. Met het huiselijk drama in het achterhoofd zette ik mijn beste beentje voor. Het viel me op dat ook de andere gasten, veelal Duitsers, zich de moeite hadden getroost zo jubelend mogelijk de lof van dit adres te bezingen. Werden ook zij gedreven door meegevoel?

Eén stel had zich zelfs aan een gedicht gewaagd dat ik hier graag aan de wereldliteratuur toevoeg.

Wenn einem am Morgen/ der Klang des Glöckchens weckt/ und man erholt im Bette/ seine Glieder streckt/ dan könnt man meinen/ dass man im Himmel wär/ dass wir uns hier so fühlen konnten/ dafür danken wir euch sehr.

Ondertekend door ‘Matthias und Liesel aus Issum’, die er nog bij vermeldden: „Wir kommen gerne wieder.

    • Frits Abrahams