Opinie

    • Raymond van den Boogaard

Niemand weet waar Hanno is gebleven

Dit is een verhaal van niets. Letterlijk. Sinds de 47-jarige Hanno van Mil op 12 april 2014 spoorloos verdween, valt er over hem niets te melden.

Er is natuurlijk wel een voorgeschiedenis. Als Hanno van Mil niet twee meter lang was, zou je hem de werkelijkheid geworden gemiddelde, normale, moderne Nederlander kunnen noemen. Hij woont in een eengezinswoning in Amersfoort, met vrouw en drie kinderen. Ze zijn niet officieel getrouwd. Ofschoon hij haar vorig jaar wel ten huwelijk heeft gevraagd – heel feestelijk, tijdens een uitvoering van het popkoor waarvan hij lid is, Basic & Full Color, bij het zingen van The man who can’t be moved van The Script. Ze heeft ja gezegd, maar het is er nog niet van gekomen.

Hanno van Mil is zzp’er, werkzaam in ‘human resource management’. Hij is lid van een skateclub en een fietsclub. Een aardige man, sportief, toegewijd vader en niet onstabiel – volgens zijn sociale omgeving. Niemand had kunnen denken dat er iets met hem was.

Op een zaterdag stapt hij in zijn Volkswagen Passat, op weg naar conferentieoord Bergse Bossen bij Driebergen. Waar staan we? heet die conferentie, over de gezondheidszorg. Hij komt daar nooit aan, en keert ’s avonds niet naar huis terug. De volgende dag vindt zijn vrouw de auto op een parkeerplaats bij de Pyramide van Austerlitz, met de contactsleutel en Hanno’s telefoon er nog in.

Dat is het. Verder is er niets te melden.

De volstrekte onzekerheid geeft elke speculatie over zijn verdwijning iets obsceens. Hij kan een volslagen nieuw leven zijn begonnen. Dat doen mannen soms, maar dat juist hij vrouw en kinderen zo radicaal in de steek zou laten, had de omgeving nooit achter Hanno gezocht. De bankpasjes die hij bij zich had, zijn sinds 12 april niet meer gebruikt.

Hij kan – maar ook dat zou een volslagen verrassing zijn – het leven vaarwel hebben gezegd. Ook dat doen mannen soms. Politie en vrijwilligers hebben alle bossen in de omgeving afgespeurd, met allerlei technieken. Ook de speurhondenclub Signi, waarvan de leden er niet tegenop zien om op de Filippijnen naar slachtoffers van een aardbeving te gaan zoeken, hielp mee. Zonder resultaat.

Wellicht is Hanno van Mil slachtoffer geworden van een misdrijf op klaarlichte dag? Ook daarvoor ontbreekt iedere aanwijzing. Vrienden en kennissen hebben deze zomer van internet een ‘vermist’-flyer geprint en die in heel Europa opgehangen. Er dook een bewakingsvideo op van een tankstation in Mulhouse. Maar het was hem niet.

Ieder mens is een verhaaltje. Dat zo’n verhaaltje plotsklaps ophoudt – zonder ontknoping, zonder verklaring, zonder treurnis om een verlies of kwaadheid over verraad – daar is niet in voorzien. Er is de praktische lacune – het wegvallen van een vader, een kostwinner, een belastingbetaler, een hypotheeknemer. Maar erger nog is de psychische leegte: niemand uit Hanno’s omgeving weet wat hij moet voelen.

Het is onverdraaglijk. En toch gebeurt het.

    • Raymond van den Boogaard