Opinie

    • Ilja Leonard Pfeijffer

Ik, doctor in de letteren, snap het touchscreen niet

Op Schiphol maakt Ilja Leonard Pfeijffer kennis met de nieuwe manier om een treinkaartje te kopen. Hij voelt zich bestolen en is blij dat hij niet gecontroleerd is.

Zoals sommigen van jullie wellicht weten, woon ik in Italië. Daardoor ben ik wel iets gewend als het gaat om ondoorzichtige procedures, onnavolgbare systemen en absurdistische regelingen. Dat ik in Italië woon, heeft ook een andere consequentie. Ik heb geen ov-chipkaart.

Eergisteren arriveerde ik voor het eerst sinds enige tijd weer eens in Nederland. Mijn vliegtuig landde op Schiphol. Het was mijn plan vanaf daar met de trein naar Leiden te reizen, zoals ik altijd doe.

Ik wist dat de papieren treinkaartjes inmiddels waren afgeschaft. Maar uiteraard moest het mogelijk zijn, zo dacht ik, een incidenteel ritje met de trein te maken en daarvoor een vervoersbewijs aan te schaffen. Al was het maar voor al die buitenlandse toeristen. Vooral op Schiphol heb je daar vrij veel van.

Ik had ook gelezen dat er veel over wordt geklaagd dat die toeristen de machines niet begrijpen. Ik besloot me voor te doen als één van hen en de proef op te som te nemen. Zo moeilijk kon het toch niet zijn.

In de stationshal van Schiphol was de wanhoop tastbaar. Voor de kaartjes-machines hadden zich lange rijen gevormd van hulpeloze buitenlanders. Toen ik zelf eindelijk aan de beurt was, begreep ik waarom. Hoewel ik toch native speaker van het Nederlands ben, doctor in de letteren bovendien, vond ik het verre van eenvoudig de keuzemogelijkheden die op het touchscreen werden geboden te interpreteren.

De optie om een enkele reis te kopen, kon ik niet vinden. Dat blijkt te kloppen, want die optie bestaat niet. Ik moest een complete chipkaart aanschaffen. Ik koos voor een kaart met een saldo van tien euro. Een enkele reis eerste klas zonder korting van Schiphol naar Leiden kost 9,50 euro, dus dat zou voldoende zijn. Ik besloot het verlies van 50 eurocent op de koop toe te nemen. Dat ik wist dat ik 9,50 euro zou moeten betalen, kwam overigens alleen doordat ik mij dat herinnerde. De automaat biedt dit soort toch tamelijk essentiële informatie niet. Ook kon ik nergens de optie vinden om te kiezen voor de eerste klas.

Tot mijn grote verbijstering bleek mijn kaartje van tien euro 17,50 te kosten. Ik hoefde mij niet eens voor te stellen dat ik een buitenlandse toerist was om overvallen te worden door grote verontwaardiging. Maar het mooiste moest nog komen.

Toen ik wilde inchecken, bleek dit onmogelijk. Onvoldoende saldo, zei de paal. Dat klopte dus niet, want ik had acht euro te veel betaald voor de reis die ik wilde maken. Bijna het dubbele.

De conducteur mag heel blij zijn dat hij mij niet heeft gecontroleerd. Ik had erop gestaan dat hij een gaatje zou hebben geknipt in mijn blauwe plastic pasje.

    • Ilja Leonard Pfeijffer