Bedankt, meisjes die mij op de koelkast hadden hangen

illustratie jet peters

Dit is ’m dan. Mijn laatste stukje op deze plek. Het begon bijna vier jaar geleden met een eend en een fietspomp. Ik vraag me af hoeveel lezers dat weekend hun pekingeend met een haarföhn hebben staan drogen, maar ik had de smaak te pakken.

De maandag daarop stond ik levende wijngaardslakken te plukken. Pas toen de beesten bij mij over het aanrecht kropen, sloeg ik eens een boek open. Wat bleek: eerst moeten ze drie dagen bieslook eten (worden ze lekker van), dan drie dagen meel (voor het ontslakken), dan moeten ze drie dagen vasten. Dan moeten ze gewassen, dan ontslijmd (levend in een mengsel van azijn en zout). Pas als ze vervolgens urenlang langzaam hebben gestoofd, kun je er iets mee. Dat stukje zou even op zich laten wachten. Ondertussen stonk de keuken.

Das war einmal. Ik heb deze stukjes met heel veel plezier geschreven. Ze waren bovenal een excuus om rare, en soms megalomane, experimenten op touw te zetten en de aanschaf van absurd eenzijdig gereedschap te legitimeren. Daarom is een bedankje wel op zijn plaats.

Bedankt, dat u het elke week weer leuk vond om te lezen. Bedankt voor alle leuke reacties. Bedankt aan alle meisjes die mij uitgescheurd op de koelkast in de keuken van hun studentenhuis hadden gehangen (althans, zo stel ik mij graag voor). En vooral bedankt aan Ruud van Ling.

In november 2011 ontving ik een brief. Foutloos getypt op een ouderwetse schrijfmachine. Het begon als volgt: „Deze brief schrijf ik U als compliment. U bent de eerste culinaire columnist die de heersende zieligheidscultuur durft te doorbreken met Uw opmerking, dat paardenvlees eerlijk en heerlijk vlees is.” Dit was ver voor Piet de Leeuw, mind you. Van Ling zat al 55 jaar „in de paarden” en at regelmatig paardenvlees. Behalve in de salami, want hij wordt misselijk van de knoflook.

Meneer Van Ling kon zich wel voorstellen dat ik „stormen van kritiek” over mij heen zou krijgen en stuurde mij daarom deze brief.

Het was mijn eerste en tot nog toe enige fanmail per post. Ik heb nooit teruggeschreven. Hoe langer het duurde, hoe hoger de drempel om dat alsnog te doen. Nu dan op deze manier.

Wacht, geen recept vandaag? Nee. Als bedankje voor al die leuke reacties de afgelopen vier jaar, zeg ik: verwen uzelf, even geen gedoe in de keuken, ga eens lekker uit eten!

Waar? Dat vertel ik u binnenkort in de zaterdagkrant.

    • Joël Broekaert