Uitstelgedrag? Komt door het Kilimanjaro-effect

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Een workshop ‘Uitstelgedrag uitstellen’ door trainer Frans Duijts in Breda.

Wie: Professional organizer Pim van Gils, officemedewerker Ineke van Gameren, bedrijfscoach Suzan Wijnbergen–de Feijter, fotograaf Esther Hereijgers en social media manager Jos.

Cursusleider Frans Duijts, niet te verwarren met de goedlachse volkszanger, stelt zijn cursisten allereerst gerust. “Jongens, het is geen schande. Iederéén stelt uit. Altijd gedaan ook. Dit is heus niet alleen van nu.” Hij telt op zijn vingers.

“De oude Grieken deden het, de Egyptenaren. Die schreven er al over. Echt waar.”

Voordat hij zijn anti-uitstel-trucs onthult stelt hij voor even een rondje te maken. Wat stellen de zelfstandig ondernemers eigenlijk uit en waaróm?

Vooral de administratie, zo blijkt. “Het is ook zo’n rótklus”, zucht fotograaf Esther Hereijgers. De medecursisten knikken instemmend. Haar buurman, professional organizer, Pim van Gils noemt het indienen van de belasting. Hij rilt. “Daar heb ik zo’n hekel aan. Dat doe ik pas als het écht moet.” Welk cijfer geven ze het gevoel dat dit oproept? Tien is pure ellende, één is intens geluk. Een boel negens, twee achten. Een tien van Hereijgers.

De Kilimanjaro is een makkelijke berg

Ze hebben gewoon last van het Kilimanjaro-effect, zegt Duijts. “Dan zie je ergens geheel onterecht tegenop.” Daar hebben de beklimmers van die berg last van, zegt Duijts. Zijn verklaring: “De Kilimanjaro is helemaal geen moeilijke berg. Je kunt ‘m gewoon oplopen, zonder te klimmen dus.” Hij haalt zijn schouders op. De Mount Everest is pas een uitdaging, zegt hij.

“Maar toch, hoe dichter de klimmers bij de klimdatum komen, hoe meer ze er tegenop gaan zien.”

Terwijl het dus allemaal wel meevalt, volgens Duijts. Net als die administratie. “Als jullie er uiteindelijk mee bezig zijn, is het allang niet meer zo erg, toch?” Gemompel. “Toch?” Stilte.

Goed. Tijd voor de trucs. Duijts kijkt iedereen één voor één aan. Vraagt hen aan de administratie te denken, die belastingaangifte. En daarna aan iets leuks. Vakantie. “Dit lijkt misschien wat vreemd, maar daar moet je je even overheen zetten. Doe mij maar na. Dit is de EFT-tiktechniek.” Hij sluit zijn ogen. Tikt met zijn rechterwijsvinger tegen zijn voorhoofd, en zegt:

“Ik haat de administratie. Zie er zo tegenop. Ik word er depressief van.”

Vervolgens tikt hij, hetzelfde mantra opzeggend, tegen zijn slapen, wangen, sleutelbeenderen. Hakkelend praat de groep hem na.

Zín in de belastingaangifte

“Heel goed. Dit gevoel gaan we nu inwisselen voor het góede gevoel.” Mag het ook iets anders dan vakantie zijn?, vraagt iemand. Dat mag ook van Duijts – die de groep een nieuw mantra voorzegt.

“Ik hoúd van vakantie. Van de vrijheid. De ontspanning. Het niets hoeven.”

Mogen ze dit ook in hun hoofd doen – niet hardop? Ook dat mag.

Hij kijkt zijn cursisten hoopvol aan wanneer ze hun ogen openen. En? Als ze nu aan de belastingaangifte denken, voelen ze zich dan al beter? Wat voor cijfer geven ze hun gevoel nu? Een negen, zegt Hereijers. Een puntje lager: niet slecht, kan beter. Duijts wendt zich tot de rest. En? Nog meer negens. Een teleurgestelde blik van Duijts. Niet lager? Nou, oké, een acht dan – bedrijfscoach Suzan Wijnbergen – de Feijter. Niemand nóg lager?

Het blijft stil. Iemand kucht. Van Gils: “Nou, bij mij is het een zeven hoor, Frans.” Die kijkt hem opgelucht aan.

“Sterker nog, ik denk dat ik nú naar huis ga. Meteen beginnen met die belastingaangifte.”