Opinie

    • Margriet Oostveen

Pauw en Piet

Toch nog even over Jeroen Pauw en zijn nieuwe talkshow. Ik kijk te weinig tv om het aantal vrouwen in zijn programma’s almaar te tellen maar laten we, lieve kijkbuiskinderen, eens onder de loep nemen hoe de redactie van Pauw & Witteman ondergetekende een paar keer polste voor een uitzending.

Pauw zei dus in het Algemeen Dagblad dat we meer vrouwen aan zijn tafel kunnen verwachten als die „iets in onze samenleving gaan betekenen”. Om daaraan toe te voegen: „Maar feitelijk is dat niet zo.” Er zijn volgens hem te weinig vrouwen „die kleur aan onze samenleving geven vanwege hun functies”. Zoals burgemeesters, zei hij, of hoogleraren en – maak me gek – ministers.

Na zo’n uitspraak worden er altijd vrouwen boos, en roepen er ook altijd vrouwen dat er wel iets in zit. Zoals de kunstenares Tinkebell, graag geziene gast bij Pauw & Witteman, bijvoorbeeld toen ze die geile naaktkalender had gemaakt.

In mijn geval was het allemaal weer eens stukken saaier.

De eerste keer dat er een redactrice van Pauw & Witteman belde zei ze erbij: „Want we hebben nog een vrouw nodig.”

Toen heb ik van schrik opgehangen.

De tweede keer mocht ik komen mits ik „lekker fel” zou vertellen waarom het quasi-feministische Lean In van Facebook-bazin Sheryl Sandberg een goed boek is.

Alleen vind ik dat helemaal geen goed boek.

En de derde keer? Daar gaat het me nu even om. Eind oktober vorig jaar was dat, toen belde de redactie van Pauw & Witteman met de vraag of ik wilde komen om te debatteren met Quinsy Gario, de initiatiefnemer van ‘Zwarte Piet is Racisme’. Opnieuw was het de bedoeling dat ik „lekker fel” zou zijn en dan dus tegen Gario. Ik legde uit dat dit toch wel enigszins problematisch was, omdat ik namelijk vond dat we ook wel eens naar Gario’s argumenten konden luisteren, zoals ik nogal eens in de krant schreef, iets wat de redactie trouwens had kunnen weten, als ze de krant ook lazen.

Dus wie zat die avond alsnog te schelden tegen Gario?

Henk Westbroek, boze witte man van beroep.

Zoiets noemen ze in Hilversum dan een ‘memorabele uitzending’. Daarna sloeg de vlam namelijk pas echt in de pan, met woedende burgers op het Malieveld en een Zwartepietenkwestie die ‘onoplosbaar’ dreigde te worden.

Deze week laat de Hema kalmpjes zien hoe het ook kan, met Zwarte Piet. Ze zijn daar niet voor niets groot geworden met het doorgronden van ruim zestien miljoen Nederlanders – alle Nederlanders.

Bij de Hema vind je dadels voor het Suikerfeest en zijn rond Sinterklaas zelfs al wat Arabische chocoladeletters te koop. Dus als de Hema besluit dat het best anders kan met Zwarte Piet, dan kunnen we veilig aannemen dat dit voor de meeste Nederlanders geldt. Dan zullen zelfs de meeste PVV’ers hun Hema-worst niet laten liggen omdat Geert Wilders zijn onderbroeken voortaan ergens anders koopt.

Burgemeesters en buikspreekpoppen (m/v) mogen intussen bij Pauw hun kunstje doen. Dat lost niets op. Maar we noemen het ‘debat’.

    • Margriet Oostveen