De grote, definitieve pannenkoekenreportage

Ik weet niet of de Tegel voor de beste journalistieke reportage al is vergeven; zo niet, dan wil ik in de categorie cult graag het verhaal over Boerderij Meerzicht dat dinsdag in Het Parool stond nomineren. Het heette ‘Pannenkoekparadijs’ en vertelde het verhaal van een heerlijk familiebedrijf, waardoor ik, als ik niet beter zou weten, na lezing meteen op de fiets zou springen om er net als de verslaggeefster ouderwets te gaan zitten smullen.

‘Boerderij Meerzicht is nostalgie, nostalgie zoals je nog maar weinig vindt in Amsterdamse etablissementen.’

Hahaha.

En dat was nog maar de eerste leugen.

Een paar weken eerder beschreef de columniste van de zaterdagbijlage van Het Parool – Eva Hoeke – over dezelfde zaak het tegenovergestelde. Ze was er met haar vriend – dat ben ik – gaan eten en concludeerde dat je er beter voorbij kunt fietsen. Het klopte helemaal, op haar beschrijving van ‘een onverkwikkelijk tafereel bij het afrekenen’ na. De hoofdredactrice zelf toog met haar advocaat naar de pannenkoekenboerderij om videobeelden te bestuderen, waarop werd besloten dat de zaak maar het beste kon worden geschikt met een rectificatie en ‘een leuke sfeerreportage’.

De rectificatie volgde snel.

‘De columnist beschrijft hoe bij haar man een slok jus d’orange over de rand van het glas klotst en hij het glas bijvult. (…) Dit was een onjuiste weergave van de feiten. In werkelijkheid had de man voor de kassa al een paar slokken jus d’orange genomen, waarna hij het halflege glas bijvulde zonder dit bij het afrekenen te melden.’

De beloofde leuke sfeerreportage liet een paar weken op zich wachten. Te lang wat mij betreft, want het was iedere dag vechten om Het Parool, zo benieuwd waren we naar die grote, definitieve pannenkoekenreportage.

‘Wat voor pannenkoek?’

- ‘Eentje met stroop alsjeblieft, we smeren je er helemaal mee onder.’

In ‘Pannenkoekparadijs’ stuitte de verslaggeefster van dienst op een trits tevreden klanten en eigenaren die superlatieven tekort kwamen. De onmin tussen krant en pannenkoekenrestaurant verdween geruisloos in de doofpot, of beter gezegd in de koekenpan. De mooiste zin stond onder het artikel: op vertoon van de krant ontvangen alle gasten van Boerderij Meerzicht tot 1 november een zakje oudhollandse snoepjes bij hun goddelijke pannenkoek.

Wat bleef hangen was hoe het dan zat met al die andere restaurantjes waar die krant zo graag over schreef. Dat hippe koffietentje op de Van Woustraat bijvoorbeeld… Was het daar echt zo gezellig of had de kleinzoon van Theodor Holman er ooit over de bril gepiest?

    • Marcel van Roosmalen