Het schatgraversfeest van knuffelkonijn Jens

Jens Voigt de renner is niet meer. De USA Pro Challenge, hij had het van tevoren aangekondigd, werd de laatste wedstrijd van zijn loopbaan. Maar ik hoorde hem ook al een voorbehoud maken. Als de ploeg ergens een invaller nodig had dan kon hij toch geen nee zeggen? In elk geval, het officiële afscheid is gevierd. Maar waarom in de Verenigde Staten? Voigt zelf zegt dat hij daar de grootste schare fans heeft. Het verbaast me. Het bejaarde knuffelkonijn was toch ook in Europa razend populair om zijn compromisloze aanvalslust?

Jens heeft van zijn afscheid een schatgraversfeest gemaakt. Hij liet muntjes slaan met de tekst ‘Tot ziens en bedankt, Jens Voigt’. De muntjes werden voor, tijdens en na de koers in Colorado begraven. Met ‘geocaching’ konden die door de supporters worden opgespoord. Brave Jens snapt natuurlijk dat het voor zijn werkgever Trek publicitair interessanter was om het afscheid in de VS te organiseren. Maar waar komt het krankzinnige idee van de begraven muntjes vandaan?

Voigt zat achttien seizoenen in het zadel. Hij was, zoals het heet, een man van vele oorlogen. Wat hield hem zolang op de fiets? Van het ongecompliceerde zwoegen hield hij. Van het experiment met zichzelf. Van vallen en weer opstaan. En hij koerste voor zijn gezin. Zes kindermonden had hij te voeden. In zijn eigen woorden: hij nam zijn ouderlijke verantwoordelijkheid. En die zal hij ook blijven nemen. Een miljonair is hij niet geworden dus moet hij op een andere manier het zwoegen voortzetten.

Tijdens de Tour van 2009 was er een moment waarop ik dacht: nu gaat Jens eindelijk zijn verstand gebruiken en het wielrennen laten voor wat het is. Hij was al 37, viel zwaar op zijn gezicht in de afdaling van de Col du Petit Saint Bernard, en werd per traumahelikopter afgevoerd. Kort daarna verlengde hij ijskoud zijn contract bij Bjarne Riis.

Voigt debuteerde bij de professionals in 1997. De epo- oorlog naderde zijn hoogtepunt. Alle wereldschokkende schandalen beleefde hij van binnenuit. Afgelopen winter werd hij door Cycling News scherp ondervraagd. Maar zelfs toen hij heel boos werd op de interviewer bleef Jens welbespraakt. Hij stelde, althans hij suggereerde het nadrukkelijk, dat zíjn geweten zuiver is.

De beroemde Festina-Tour van 1998 wordt geplaagd door politierazzia’s. De angst slaat toe, elke ploeg wil dringend van het verboden spul af, zo zal Jens’ landgenoot Jörg Jaksche later tegen Der Spiegel verklaren. Hij gaat langs Voigt fietsen: wat doe jullie met „Die Sachen?” Jens antwoordt dat in zijn ploeg stemmen opgaan de hele apotheek maar ergens in de grond te stoppen, om die later weer op te graven.

Jens moet verplicht worden zijn memoires te schrijven. Hij kan het. God weet wat er behalve muntjes en een apotheek nog aan vertederende wielerromantiek tevoorschijn komt.

    • Peter Winnen