Eigen imago weegt nooit zwaarder dan kindermisbruik

Het is racistisch iemand om zijn afkomst of huidskleur voor een misdaad te vervolgen. Het is net zo racistisch om dat om die reden niet te doen. Maar in Rotherham, een provinciestad in Noord-Engeland, zouden verschillende autoriteiten zo bang zijn geweest voor racist te worden uitgemaakt, dat een netwerk van Brits-Pakistaanse pooiers en hun klanten jarenlang minstens 1.400 jonge meisjes konden misbruiken. Intensief en met veel geweld.

Dat is doodziek en onverteerbaar, daar is iedereen het over eens. Achteraf dan. Want gedurende zestien jaar doken functionarissen van politie en Kinderbescherming weg, als ze te maken kregen met de achterdocht van schoolpersoneel, met hulpverleners die alarm sloegen en ouders die aan de bel trokken. Niemand wilde er zijn vingers aan branden, iedereen koos voor schone handen. Tot er eindelijk deugdelijk onderzoek werd gedaan, nadat in 2010 vijf mannen van Pakistaanse afkomst waren veroordeeld voor verkrachting van minderjarige meisjes. Nu wordt er ingegrepen. Intussen ziet het hoofd van de politie in Rotherham, onder wiens ‘toeziend’ oog het allemaal gebeurde, geen reden om op te stappen. Wat de zoveelste gotspe is in een zaak waar voor de verantwoordelijken het eigen imago per definitie zwaarder weegt dan de ellende van de slachtoffers. Voor wie ze hadden moeten opkomen – dat is namelijk hun werk. De misbruikzaak in Rotherham is de zoveelste op rij van gecoördineerd seksueel misbruik van ongekende omvang door mannen die zich onaantastbaar achten. En die dat ook daadwerkelijk zijn, doordat hun gezag in brede kring en tot op het hoogste niveau wordt geëerbiedigd. Zie de misbruikzaak door en rond de Britse tv-ster Jimmy Savile. Zie het wereldwijde seksuele misbruik door dienaren van de Rooms-Katholieke Kerk. Zie de loverboyzaken die de laatste jaren aan het licht kwamen.

Al die zaken hebben een vergelijkbaar patroon. Ze dreven op de omerta van de betrokkenen, waartoe nadrukkelijk ook de hoerenlopers gerekend dienen te worden. En ze konden lang doorgaan doordat niemand van de vele autoriteiten die ervan wisten iets ondernam. Niet durfde of niet wilde – netto maakt dat geen verschil.

Het is navrant dat ‘grote’ misbruikers hun gang kunnen gaan, terwijl de huisvesting van een enkele, niet praktiserende pedofiel bijna routineus tot buurtopstand leidt. Net zo weerzinwekkend is het dat de mensen die op hun handen blijven zitten niet willen beseffen dat ook zij schuldig zijn aan misbruik dat tekent voor het levenslange ongeluk van slachtoffers – voor zover zij het er levend afbrengen tenminste.