De laatste

illustratie jet peters

Ik ben best wat aangekomen hoor, de laatste jaren. Het onderhouden van een kookrubriek gaat vervelend genoeg nou eenmaal gepaard met veel en lekker eten. Mijn mailbox loopt óver van de proefverzoekjes. Of ik misschien een doosje Franse wijn wil proberen? En of ik dan gelijk mijn mening kan geven over die nieuwe smaak diepvriestaart? Maar zelf kan ik er ook wat van. Eerst even een stuk van je Parmezaan testen, zeg ik altijd tegen de kaasboer. En ik schep mijn eigen krantwaardige prakjes rustig voor een tweede keer op.

Tsja. Dan komt er uiteindelijk een keer het moment dat je er tijdens het aantrekken van je strakke jeans achter komt dat het best wel een onsje minder mag zijn. Van het roeren in de risotto word je helaas niet slanker. Verre van, zelfs.

En dus doe ik het iets rustiger aan. Alleen aan de Parmezaan ruiken, dat werk. Echt resultaat zie ik niet, want wat er eenmaal aan zit, dat gaat er een stuk moeilijker af. Wellicht dat het helpt dat vandaag mijn column voor het laatst op deze plek verschijnt. Dan is het vast snel gedaan met mijn zwembandjes.

Maar nu eerst nog even een zeer waardig afscheidsmaal: mijn fameuze romige risotto caprese die lekker slecht is voor de lijn. Even flink roeren voor de spierballen en morgen gewoon met een elastische broek op de bank. Want dat mag best, op je eerste dag columnist af.

    • Stéphanie Versteeg