Ik verdien al 18 jaar hetzelfde, daar baal ik van

Remko Zeven (58) werkt als vertaler Frans bij de politie. Al bijna 25 jaar vertaalt hij stukken van en voor internationale crimezaken. Hij betaalt 500 euro alimentatie voor zijn twee kinderen.

Foto peter de krom

‘Met 1.950 euro netto in de maand verdien ik natuurlijk geen hongerloon, maar voor iemand met mijn opleiding en ervaring is het niet bijzonder veel. Hbo’ers en wo’ers die pas zijn afgestudeerd als psycholoog of criminoloog verdienen al meer. Dat is wel zuur. Een vertaler heeft weinig aanzien, dat is altijd al zo geweest. Mensen denken snel dat het een kwestie is van een taal een beetje spreken, en dat je met een woordenboek zo aan de slag kunt. Die lage waardering zie je terug in wat je uitbetaald krijgt.

„Met collega’s heb ik ons lage loon weleens aangekaart, maar bij de werkgever stuitte dat altijd op onwil. Toen we het voorlegden aan een rechter concludeerde die dat er is gehandeld volgens de normen van de cao en dat het dus ‘klopt’ dat ik al achttien jaar hetzelfde verdien; een inhoudelijke toetsing vindt niet plaats. Daar heb ik regelmatig van gebaald. Met een gezin van vier is het met mijn inkomen toch survivalen.

„Desondanks heb ik nooit op het punt gestaan om een andere baan te kiezen, daarvoor is het werk te leuk. Het gaat wel door je hoofd, maar dan word je opgeslokt door de waan van de dag en het contact met collega’s is altijd fijn geweest. Je weet als vertaler dat je geen perspectief hebt om door te groeien, dus daar moet je het mee doen. Ik zeg weleens: vertalen is dynamisch in het hoofd, maar nogal statisch qua carrièremogelijkheden.”

‘Mijn twee kinderen zijn inmiddels het huis uit, maar omdat ik ben gescheiden betaal ik nog maandelijks 500 euro alimentatie voor de twee kinderen. Daarnaast bekostig ik hun studie en regelmatig losse zaken zoals boeken. Voor hun studies heb ik wel een lening af moeten sluiten, want na aftrek van alimentatie en vaste lasten zou ik anders niet veel overhouden. Als mijn kinderen zijn afgestudeerd, gaan we kijken hoe en of we de alimentatie kunnen afbouwen.

„Een andere kostenpost is de auto die ik eigenlijk te vaak gebruik. Reiskosten van het openbaar vervoer krijg ik namelijk vergoed van mijn werkgever en brandstofkosten niet. Toch pak ik snel twee keer per week de auto naar mijn werk. Ik vind het nu eenmaal fijn om auto te rijden. De auto heeft me verder weinig gekost. Het is een tweedehands wagen van vijftien jaar oud.

„Om vakanties betaalbaar te houden doen mijn vriendin en ik vaak aan huizenruil. Dat kan simultaan, maar in ons geval hoeft dat niet. Mijn vriendin woont in Amsterdam, dus als we een ruiler hebben kan die in haar huis en komt ze voor die periode bij mij. We ruilen het liefst voor huizen in Frankrijk.”

    • Liza Titawano