Dit zijn de zeven films waar naar wordt uitgekeken op filmfestival Venetië

Regisseur en cast van Birdman in Venetië. Foto AFP / Gabriel Bouys

De concurrentie groeit, toch houdt de oudste dame onder de filmfestivals zich aardig staande: in zijn 71ste editie kan het nog door Mussolini opgerichte filmfestival van Venetië bogen op 54 wereldpremières in verschillende competities. Vandaag wordt begonnen met Birdman, dit zijn de zeven films om naar uit te kijken

Op het Lido, een langgerekte vakantie-eiland met witte stranden en 19e-eeuwse hotels voor de oude stad, vindt van oudsher de aftrap plaats voor de filmherfst.

Rivaal Toronto, een kolossaal publieksfestival dat op 4 september opent, telt tegenwoordig meer Oscarkandidaten, maar had Toronto vorig jaar 12 Years a Slave, Venetië had ruimteavontuur Gravity.

En aan de relaxte, stijlvolle en licht verlepte allure van het Lido, waar sterren per watertaxi bij de rode loper arriveren, kan zelfs Cannes niet tippen.

Gravity is overigens niet het soort film dat in de hoofdcompetitie van Venetië strijdt om de Gouden Leeuw. Daar draait het om ‘auteursfilms’, waarbij directeur Alberto Barbera de klemtoon legt op sociaal-politieke thema’s. Van de twintig kandidaten voor de Gouden Leeuw komen er dit jaar vijf uit Amerika en vier uit Frankrijk. Populaire thema’s lijken oorlog en ouderdom. Hier zeven films om naar uit te kijken.

Birdman

Van Birdman van de Mexicaanse meester Alejandro Innarrītu (Babel, Biutiful) wordt veel verwacht. Michael Keaton, die ooit zelf Batman was, is een gesjeesde acteur die ooit faam genoot als superheld. Gezien de filmclip licht surrealistisch - en misschien Oscarmateriaal, want Hollywood ziet graag films over Hollywood.

The Cut

De laatste film van Fatih Akin, Soul Kitchen, was een smakelijk tussendoortje; in het Engelstalige The Cut gaat de Duits-Turkse regisseur, die doorbrak met Gegen die Wand, weer frontaal Turkse taboes te lijf. Hier de Armeense genocide: een zwijgzame Armeense smid gaat op zoek naar zijn doodgewaande dochters.

Manglehorn

Al Pacino is met twee films op het Lido. In Manglehorn van David Gordon Green (Joe) is hij in competitie als oude, melancholieke sleutelmaker die met zijn leven en verloren liefde in het reine komt. Buiten competitie is hij in een film als een oude man die een relatie begint met een jongere vrouw, Greta Gerwig. Met slechte afloop, gezien de titel: The Humbling.

A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Hij maakt hooguit een film in de zeven jaar, en ook nu draait het weer om morsige, verkreukelde zakenlui die sketches opvoeren is viesgroene lokaaltjes en verlaten café’s. Maar van de wrange observaties van deze Zweedse absurdist Roy Andersson krijg je nooit genoeg, en alleen de filmtitel verdient al een prijs.

Good Kill

In Nevada met een mok koffie verwoestingen aanrichten en het resultaat in detail observeren: drones brengen nieuwe ethische dilemma’s met zich mee. Dronepiloot Ethan Hawke ontdekt dat het niet meevalt om God te zijn.

The Look of Silence

Opvolger van de verbijsterende documentaire The Act of Killing, die ook in Venetië in première ging. Joshua Oppenheimer volgt een nabestaande van de Indonesische massamoord van 1965 - toen het leger zo’n miljoen communisten, Chinezen en andersdenkenden liet afslachten - die de confrontatie zoekt met een moordenaar van toen.

Pasolini

Op goede smaak laat regisseur Abel Ferrara zich zelden betrappen, maar zijn films treffen wel doel. In Cannes werd de sloop van de seksverslaafde bankier Strauss-Kahn in Welcome to New York, met Gérard Depardieu, zeer wisselend ontvangen. Dus hoe komt de legendarische filmmaker Pier Paolo Pasolini, in 1975 vermoord, er bij Ferrara af?

Abel Ferrara à propos de Pasolini from La Cinémathèque française on Vimeo.

    • Coen van Zwol