De wet van terug-naar-het-aanrecht

In elk conflict, hoe bloedig of griezelig ook, komt er een moment waarop wij, de media, moeten gaan zoeken naar nieuwe invalshoeken. En zo zag ik afgelopen week plotseling artikelen verschijnen over Koerdische vrouwelijke strijders. Hele brigades vol die naar het front tegen de hoofdenafhakkers van de kalief trokken. En de hoofdenafhakkers waren doodsbang voor hen. Want ze kwamen niet in het paradijs als ze door een vrouw werden gedood. Althans dat las ik.

Dat deed me weer eens denken aan de vrouwen van de kalief en de zijnen. Niet de vrouwen die ze hebben veroverd, maar hun eigen echtgenotes en dochters, de vrouwen uit hun kamp. Die ze al hadden of die stiekem naar hen toe zijn gereisd in Syrië of Irak, zoals dat vijftienjarige meisje van hier probeerde, dat op een Duits vliegveld werd onderschept. Of twee bijna even oude Franse meisjes die vorige week eveneens werden tegengehouden. Ik kan me er werkelijk niets bij voorstellen, dat je vrijwillig naar een hete woestijn afreist om er verder je hele leven van top tot teen in zwarte lappen en met gezichtssluier voor je man en zoveel mogelijk kinderen te moeten zorgen. In permanente concurrentie met de tweede en derde echtgenote. Aan de andere kant: als je vijftien bent en je hebt jezelf door een internetimam of een extreem vriendje laten opjutten, dan heb je waarschijnlijk heel andere vergezichten.

En het kalifaat heeft óók vrouwenbrigades, zo blijkt. Alleen niet om te vechten. Die moeten ervoor zorgen dat alle andere vrouwen zich volgens de zeer strikte normen gedragen. Dus op straat mét gezichtssluier en begeleid door een man, want er mocht eens een verleiding langskomen. Het is heel gek, maar hoe strikter in de leer, hoe meer bezeten van seks en de gevaren daarvan. In Saoedi-Arabië en Iran willen ze nooit van me geloven dat hier op onze hoofddoekloze kantoren niet permanent onder de bureaus wordt gesekst.

Wat ook opmerkelijk is, is dat vrouwen in dergelijke brigades zo bezeten andere vrouwen de les lezen. Ik zag het jaren geleden ook in Iran, in de eerste jaren na de islamitische revolutie. Daar zaten toen ook vrouwen op vrouwen te letten, en daarin waren ze doorgaans heel wat fanatieker dan de mannen. Het schijnt dat ze met scheermesjes lippenstift verwijderden als ze een opgemaakte passante betrapten. Ik sta er overigens niet voor in dat dít verhaal waar is; in dit soort situaties worden de wildste geruchten verspreid. Zie ook bovengenoemde angst van de hoofdenafhakkers voor strijdsters. Maar het zou zeker kunnen.

Het is in elk geval niet zo dat dienst in zo’n vrouwenbrigade tot verdere promotie kan leiden, en tot toegang tot de leidende kringen. Niet eens zozeer omdat de kalief geen vrouwen in de buurt wil. Maar je ziet het steeds weer. Als de revolutie zich stabiliseert, en de oorlog is voorbij, dan wordt de wet van terug-naar-het-aanrecht van kracht. Dat is nou eenmaal de plaats van de vrouw. (En niet alleen in het Midden-Oosten.)