Cronenberg laat Hollywood knetteren in groteske satire

Vuur is een oude metafoor voor roem: een vlam in de nacht die motten lokt en verkoolt. „Fame! I’m gonna make it to heaven, burn in the sky like a flame.”

In Maps to the Stars, David Cronenbergs vileine en groteske satire op Hollywood, branden villa’s naast zwembaden en zwerven de verminkte en verknipte kinderen door de sintels. Zelf ziet de Canadese filmmaker de film niet als een afrekening met Hollywood als industrie, vertelde hij onlangs. „Ik kon er prima werken, al wilde ik er nooit wonen.” Hem gaat het om de celebritycultuur. „Die zinsbegoocheling dat je pas bestaat als de media je opmerken.”

In Maps to the Stars, naar een script van Hollywoodkind Bruce Wagner, vindt Agatha (Mia Wasikowska), schijnbaar een frisse debutante uit de provincie, werk als persoonlijk assistent – of chore whore (klusjesslet) – van de schitterend neurotische actrice Havana Segrand (Julianne Moore) die een comeback hoopt te maken via een rol waarin haar moeder ooit glorieerde. Terwijl we de verkrampte jacht van Havana op haar droomrol volgen, blijkt Agatha ook getekend door een Hollywoodverleden. Haar vader, new-age-therapeut Dr. Stafford Weiss (John Cusack), begroef haar ooit in een gesticht nadat ze haar broertje Benji had vergiftigd en de ouderlijke villa in brand gestoken. Benji is inmiddels uitgegroeid tot een onuitstaanbaar kindsterretje. En laat Dr. Weiss nu de therapeut zijn van Havana Segrand. En haar moeder eveneens te zijn omgekomen in een mysterieuze brand.

Narcisme, cynisme en exploitatie zijn de bouwstenen van elke Hollywoodsatire. Ook Bruce Wagners script biedt volop grimlachjes: Havana die uitgelaten danst als de baby van haar rivale verdrinkt, een kindermoord die à la minute wordt omgezet in een „Oprah-ding om een heel nieuwe geldstroom te genereren”. Maar bij Cronenberg krijgt de poel des verderf de mysterieuze diepte van een zeetrog vol incest, hysterie, zelfverbranding en spiegelmotieven. Maps to the Stars is een pikzwarte familiekomedie met echo’s van David Lynch. Opgroeien in een emotie-industrie levert monsters op, is de boodschap. Omdat gevoel in Hollywood zoiets is als geld op Wall Street: excessief, instrumenteel en nooit helemaal echt. In zo’n wereld wordt een schizofrene moordenaar sympathiek en wekt alleen de dood van een hond nog medelijden. De rest is er dood beter af.

    • Coen van Zwol