Als Lars von Trier games zou maken

Cultgames zien er zelden zo goed uit als Metro: Last Light en Metro 2033, waarvan verbeterde versies in dit pakket zijn gebundeld. Deze postapocalyptische schietspellen, die zich voornamelijk afspelen in de Russische ondergrondse, staan technisch op uitzonderlijk hoog niveau. Licht schijnt natuurgetrouw op wanden die op hun beurt duizelingwekkend gedetailleerd zijn. Vrolijk is het allemaal niet. Na een nucleaire oorlog leven mensen verder in het metrostelsel, waar ze worden opgejaagd door mutanten en vijandige facties. Provisorische dorpen bestaan voor een groot deel uit ziekenbarakken waar kinderen om moeders huilen. Hoofdpersoon Artyom, geboren in de metro, is nog nooit bovengronds geweest. Kogels zijn even zeldzaam als vrienden, waardoor je je nooit zo sterk voelt als in andere shooters. Hoopvolle momenten worden de kop ingedrukt met bruut drama dat de uitzichtloosheid herbevestigt. Melancholisch, prachtig, on-Amerikaans. Als Lars von Trier games zou maken, dan zou hij hierop uit kunnen komen.

    • Rogier Kahlmann