Te weinig schwung, te tam

Na jaren van zelfredzaamheid, in de vorm van zelfgeorganiseerde optredens en onafhankelijk uitgebrachte cd’s, is er de afgelopen tijd veel belangstelling voor de zingende tweeling Tangarine uit Drenthe, oftewel Arnout en Sander Brinks (1983). De cd Move On is de eerste die verschijnt sinds het tweetal uit de obscuriteit stapte. Voor een cd met die titel, voor een band die in zulk gunstig vaarwater verkeert, is Move On te tam.

De twee Brinks hebben veel mee: een fascinerend voorkomen (rijzige gestalte, gelukkige kledingkeuze), hun vocale harmonie en hun hang naar de jaren zestig, die nog altijd populair is. Naar aanleiding van Move On kun je vaststellen dat de twee zich vocaal inmiddels hebben ontwikkeld van Simon & Garfunkel richting de falsetzang van de Bee Gees. Sander en Arnout kozen hier voor meer elektrische gitaar, wat gelukkig uitpakt, maar geven de nummers niet voldoende schwung om de bescheiden zangstemmen te omhullen, vooral in de tweede helft van de cd. Er zijn uitzonderingen, zoals het mooi opgebouwde ‘Life falls down’.

    • Hester Carvalho