Snerpende Sahararock

Er is geen gebrek aan Saharablues en –rock de laatste jaren en het meeste werk bouwt voort op de standaard die Tinariwen tien jaar geleden zette. Noura Mint Seymali verrast met een ander geluid. Ze komt eens niet uit Mali, maar uit buurland Mauritanië en haar snerpende stem heeft meer Arabische uithalen dan we in het genre gewend zijn. Ze speelt ardine, een harpachtig instrument. Het album werd geproduceerd in New York, de beats zijn niet zo rammelend als in veel Afrikaanse producties; tegelijkertijd klinkt de gitaar nog altijd alsof die uit de geluidsinstallatie van een stuiterende bus door de Sahara komt. Met het heerlijke openingsnummer ‘Eguetmar’ lijkt Tzenni meteen een plaat voor de eindejaarslijstjes, maar helaas houdt Seymali dat niveau niet vast. Sterker nog: in de loop van het album wekt haar nogal dominante stem irritatie op. Het album is een wisselvallige verzameling liedjes. Afsluiter ‘Emin Emineïna Chouweynë’ is weer terug op het niveau waarop de cd begon.

    • Leendert van der Valk