Laatste verlangen voor het verhangen

Dit is mijn laatste aflevering van de kookrubriek dus het thema is ‘galgenmaal’. Al bladerend kom je dan terecht op de Amerikaanse death rows waar moordenaars een laatste gerecht bestellen voordat ze voor het Opperste Gerecht belanden. Het gros taalt slechts naar emmers ijs en emmers popcorn: gewetenloosheid en smaak lijken communicerende vaten.

Het Laatste Avondmaal is ook een galgenmaal, omdat Jezus daarna naar Golgotha ging. Daarover zijn laatstelijk nog wat weetjes boven tafel gekomen. Zo bleek bij een restauratie dat één van de gerechten geroosterde paling was, met sinaasappelpartjes. Die at men in de tijd van Leonardo da Vinci, schilder van hét Laatste Avondmaal, gebakken met salie en kaneel.

Uit ander onderzoek bleek dat bij eeuwen opeenvolgende voorstellingen van Het Maal de porties steeds groter werden. Conclusie: er kwam steeds meer eten beschikbaar. Dat klinkt voorbarig. Misschien was juist minder voedsel voorhanden zodat de schilderfantasie op hol sloeg.

Ook opmerkelijk was dat kerkschilders in Peru in een lokale interpretatie Hem een bord met gebakken cavia's voorschotelden.

Maar, nu ik u toch aan de lijn heb, ik laat liever weten wat ik míjn galgenmaal zou zijn. In meer dan tweehonderd bijdragen aan deze krantenhoek zou zich een nummer één moeten bevinden. Er was een gerecht dat meer aandacht verdiende, dan toen bij de eenpansmaaltijden, uit kookboek Moro, deel één: kip met laurier en fino sherry. Snuif de geur op en je zit in Zuid-Spanje.

Snijd de kip in grove stukken met hulp van de wildschaar. Doe olijfolie in een ferme braadpan, bak hierin de knoflooktenen en haal vervolgens uit de olie. Bestrooi met zout en peper en bak de kipstukken in porties zodat de huid knapperig wordt. Voeg de knoflooktenen weer toe, evenals de laurierbladeren en een paar fikse scheuten droge sherry. Laat afgedekt zachtjes sudderen.

Dit is de laatste week van Thuiskok. Vanaf maandag op deze plek een column van Janneke Vreugdenhil.

    • Menno Steketee