Euforie: Kate Bush treedt na 35 jaar weer op

Voor het eerst sinds 1979 kunnen fans de raadselachtige popster Kate Bush weer live zien optreden. Er staan 22 concerten in Londen gepland.

Foto’s Getty, AP

Kate-boeken, Kate-kleding, Kate-coverbands, Kate-pruiken; in Engeland heeft de bezetenheid rond Kate Bush de afgelopen weken grote hoogten bereikt, in de vorm van koopwaar en fan-bijeenkomsten.

Het vooruitzicht dat Bush vanavond eindelijk, voor het eerst in 35 jaar, een live-optreden zal geven in een concertzaal (Hammersmith Apollo, West-Londen) is genoeg om de Bush-fans, die toch al als toegewijd bekend staan, in een staat van euforie te brengen – dat wil zeggen: de gelukkigen die een kaartje wisten te bemachtigen. Toen de tickets voor de 22 shows die Bush tussen nu en 1 oktober geeft, afgelopen maart in de verkoop gingen, waren ze binnen vijftien minuten uitverkocht. De publieke opwinding overstijgt zelfs die bij de eenmalige reünie van rockband Led Zeppelin, in 2007.

Dat is niet verwonderlijk, want hoewel Kate Bush (1958) in zesendertig jaar slechts negen albums maakte en leeft als een kluizenaar, is ze nooit helemaal uit het bewustzijn verdwenen.

Deels doordat veel artiesten zich op haar invloed beroepen (Tori Amos, Antony Hegarty, Florence & The Machine) en deels doordat de albums die ze maakte steeds weer de spijker op de kop sloegen. Vanuit haar thuisstudio in Devon stuurde Kate Bush prikkelende en vooruitstrevende liedjes de wereld in. Dance-achtig op Aerial (2005), verhalend op 50 Words For Snow (2011) en perfectionistisch op The Director’s Cut uit 2011 (waarvoor ze liedjes van The Red Shoes en The Sensual World opnieuw opnam omdat ze niet tevreden was over de oorspronkelijke studiotechniek). In de loop van drieënhalf decennium heeft Bush onstuitbaar haar territorium vergroot: begonnen als sprookjesprinses op The Kick Inside (1978), groeide ze vervolgens uit tot heidense priesteres en magische ontdekkingsreiziger met een hang naar folklore uit Bulgarije en Ierland. Ze combineerde doedelzakken met synthesizers, zong bizarre melodieën en sensuele teksten en liet haar lieflijke stem ontsporen als een zingende walvis.

Ondanks die overbloezende creativiteit gaf Bush al die tijd geen optredens. De precieze reden dat ze na de zes weken durende Tour Of Life uit 1979 het toneel niet meer op wilde, is een van de mysteriën die ze nooit heeft opgehelderd. Aan de publieke waardering lag het niet.

De theatrale concerten waarin de toen 20-jarige Bush samenspeelde met dertien muzikanten, vierentwintig liedjes zong en zeventien keer van kostuum wisselde, werden destijds door een Britse krant omschreven als the most magnificent spectacle ever encountered in the world of rock.

Wat zal Bush vanavond doen? Dat is de grote vraag, want er is niets bekendgemaakt over de aard van de show. Alleen de titeltitel: Before the Dawn.

Met haar veelzijdige repertoire en bulk aan talent kan ze alle kanten op. Zit ze solo aan de piano, als Tori Amos? Kiest ze voor theatrale effecten en choreografieën, als de jonge Kate? Wordt het dancy, met beats? Zal het Mystère des Voix Bulgares, het vrouwenkoor uit Bulgarije, haar komen versterken? De gelukkige kaartjesbezitters zien binnen enkele uren wat Kate tegenwoordig bezighoudt. Maar ook de thuisblijvers kunnen enige spanning van zich afschudden – in de wetenschap dat de verborgen wereld van Kate Bush zich na vijfendertig jaar weer even heeft geopend.