Een kalm, klassiek modeblad voor volwassen vrouwen

Nederlandse editie

Cover van de eerste editie.

Het is even schrikken als je bij pagina 201 van Harper’s Bazaar bent. Daar begint een zeventien pagina’s lange modereportage met vrouwen als Monica Bellucci, Brooke Shields en Penélope Cruz, gekleed in sexy dingen als netpanty's, laarzen met panterprints en lakleren rokjes. De serie is gestyled door Carine Roitfeld, uitvinder van de ‘porno chic’. Roifeld was hoofdredacteur van Vogue Paris en is nu de global fashion director van Harper's Bazaar. Haar reportages komen in alle internationale edities van het modeblad.

De serie is een breuk met de rest van het eerste nummer van de nieuwe Nederlandse Harper’s Bazaar (in de jaren tachtig verscheen het blad hier ook korte tijd), dat opvalt door een klassieke stijl en het lage gehalte aan celebrity’s. Er is een speciale uitgave met een foto met het Nederlandse topmodel Lara Stone uit de Roitfeld-serie, maar in de kiosk liggen covers met het relatief onbekende model Anna de Rijk.

Harper’s Bazaar, een uitgave van het Amerikaanse mediabedrijf Hearst, is naar Nederland gekomen om de concurrentie aan te gaan met Vogue Nederland. Net als bij Vogue ligt bij Harper’s Bazaar de nadruk op mode uit het hogere segment. Waar het bij Vogue nog steeds niet helemaal helder is op welke leeftijdsgroep het zich richt, kiest Bazaar duidelijk voor vrouwen vanaf een 35 jaar. Zoals hoofdredacteur Cécile Narinx , afkomstig van Elle, in het nummer schrijft: „Ik ga er voor het gemak van uit dat we hier met volwassen vrouwen onder elkaar zijn.” De prijzen van de kleren zullen sommigen van hen boven de pet gaan, maar niemand zal schrikken van de styling – behalve dus die van Roitfeld – waar overigens nog een leuke draai aan is gegeven door een viertal Nederlandse mannen, onder wie Matthijs van Nieuwkerk, elk te laten schrijven over een van de afgebeelde vrouwen. In Harper’s Bazaar geen edgy experimenten, maar modieuze kleren die vrouwen bijna altijd zouden kunnen dragen, ook als ze oud genoeg zijn om de moeder te zijn van het model dat ze in het blad aanheeft.

Een aanzienlijk deel van de inhoud is overgenomen van andere edities, waaronder interviews met ontwerpers Miuccia Prada en Valentino Garavani. Van eigen makelij is het interview met Beatrix Ruf, de nieuwe directeur van het Stedelijk Museum. Het grappige is dat de Nederlandse Harper’s Bazaar, dat deze maand op extra groot formaat verschijnt, eruit ziet alsof het al heel lang bestaat. Deels doordat in het eerste nummer veel aandacht wordt besteed aan de geschiedenis van de titel, en een aantal modereportages verwijst naar het verleden; een is gefotografeerd in de stijl van de jaren zestig. Het komt ook doordat er veel rust in het blad is. In veel vrouwenbladen worden pagina’s zo vol mogelijk gepropt. Bazaar heeft ook drukke shoppagina’s, maar het blad neemt ook vaak ouderwets de ruimte. Een in het Drentse landschap gesitueerde modereportage bestaat enkel uit spreads, bij een andere staat op een pagina alleen een klein afgebeelde tas, op sommige pagina’s staat enkel één woord.

Een kalm modeblad voor volwassen vrouwen; alleen daarom al is Harper’s Bazaar een aanwinst.