Doe alsof je baas een lastige hengst is

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Paardenfluistertechnieken voor op het werk.

Wie: Linda Kohanov: paardentrainer, motivational speaker en auteur van ‘The power of the herd’ over de dynamiek op de werkvloer.

Linda Kohanov is een ster. Ze nipt aan een kop thee in een gemakkelijke fauteuil in de lobby van het Convent Hotel in Amsterdam. De pr-dame reikt haar een schoteltje aan voor het theezakje. Stopt haar wat zakjes kamillethee toe - kan ze straks meenemen naar haar hotelkamer. Kohanov slaapt slecht namelijk, legt ze uit, blíjft maar klaarwakker. Jetlag. Ze is eergisteren vanuit Arizona naar Amsterdam gevlogen. Ter promotie van haar boek ‘The power of the herd’. Daarin beschrijft ze wat leidinggevenden kunnen leren van het gedrag van paarden. En werknemers trouwens ook.

Assertief, niet agressief

Kohanov is gaan staan. Haar zwarte gewaad valt losjes om haar heen. Als werknemer draait het om assertiviteit, vertelt de Amerikaanse. Ze heeft haar voeten stevig in de grond geplant. “Okay. Now. Clasp my hands, please.” Ze strekt haar handen uit, spreidt haar vingers. Oké. “Yes. That’s great, that’s great. Now push me around, please.” Nu? Hier? “Push! Push! Púsh!” Een ouder echtpaar dat bezig was uit te checken draait zich geschrokken om. De jongen die met zijn rolkoffer richting de lift liep, is stil blijven staan.

“Push! Me!” Kohanov snuift, hijgt. Beweegt haar handen in de lucht. Speelt ze een steigerend paard? Maar dit is geen moment voor vragen.“Push! Me!” Goed dan.

Tijd voor een tweede kop thee. “Zal ik uitleggen wat we zojuist deden?”, vraagt ze. Graag. Kohanov vertelt dat zij de leidinggevende speelde die teveel ruimte innam en moest worden teruggeduwd. Op een assertieve maar níet agressieve manier.

Rustig blijven spreken

“Toen ik nog als muziekrecensent bij een radiozender werkte, had ik te maken met een nogal intimiderende baas. Hij vroeg altijd of ik wilde werken in de vakanties terwijl ik dan helemaal niet kon. Ik reageerde vaak meteen heel defensief waardoor hij dan weer kwaad werd.” Kohanov schudt haar hoofd. Na een tijdje kreeg ze door hoe ze met zijn dwingende verzoeken moest omgaan, zegt ze. “Ik reed paard en begon opeens veel overeenkomsten te zien tussen mijn hengst die zich soms lastig gedroeg, en mijn baas.” Ze lacht. “Om mijn paard te laten doen wat ik wilde, moest ik hem rustig benaderen. Met beide benen op de grond blijven staan, rustig spreken - niet hysterisch. In de omgang met mijn baas hielp dat ook.”

Ze geeft een klopje op de dikke pil op tafel. De Nederlandse vertaling van haar boek, ‘De kracht van de kudde’. “De rest kun je hierin lezen.” Morgenavond geeft ze de eerste van de drie lezingen die op de planning staan in Nederland en België. Ze zucht. Pakt de zakjes kamillethee op. En nu kan ze maar beter proberen te gaan slapen, vindt ze. Al is ze nog lang niet moe.