Spekzolen

Authentieker en hartstochtelijker dan PEC Zwolle komen we het in Europa niet meer tegen. Het gelijkspel tegen Sparta Praag was oneindig aandoenlijker dan een mogelijke forfaitscore bij Ajax-PSV. De uitleg is simpel: in Amsterdam en Eindhoven wanen ze zich Europese grootheden, in Zwolle blijft iedereen van dorp en kerk. De geborgenheid van PEC is onbereikbaar voor fanfare en kapitalistisch exhibitionisme.

Zie toch de spekzolen van coach Ron Jans: geen mens die ermee kan dansen.

Nog voor de nationale competitie goed op gang is gekomen, neemt Europa de honneurs van het Nederlandse voetbal over. En juichen wij voor een magere score van Feyenoord en PSV in steden waarvan we de naam niet eens kunnen uitspreken.

Of zijn het bergen?

In Zwolle is voetbal nog een dorpsfeest. Is er iemand die de naam van de voorzitter van PEC weet? Zou de materiaalman überhaupt een naam hebben? Of de kantinejuffrouw, anders dan Ank? De charme van sport was altijd het herkenbare, bal en man om de hoek. Niet het ingekochte kosmopolitisme. Voetbal is per definitie regionaal.

Iemand als coach Ron Jans straalt dat uit met een onbevlekte naturel. Veel subtieler dan Fred Rutten bij Feyenoord die ook een erbarmelijke aardappeleter is, maar toch zichzelf verheft met het air van een havenbaron. Onesthetisch misverstand.

Jans daarentegen weet dat hij met handen in de broekzakken is geboren. Zo loopt hij ook langs het veld, in een waas van achterdocht voor zelfverklaarde stedelingen. Bij Jans denk je altijd aan iets christelijks.

Dat is ook zijn drama.

Ik heb hem een tijdje geobserveerd toen hij in de vurige stede Luik trainer van Standard was. Heidenser dan Sclessin is niet één voetbalstadion in Europa. Een orgie voor de aanhang, een hel voor bezoekers. En o wee als de nederlaag voor de Rouches wenkt.

Ron Jans bleef gewoon van Holland. Nog steeds de unverfroren leraar Duits die zich meer verdiept had in de geschriften van Bertolt Brecht dan in de gezamenlijke werken van José Mourinho.

Als coach draagt hij altijd zichzelf voor.

Dat kan dus perfect in Zwolle, maar niet in Luik. Voor Jans moet een club overzichtelijk blijven naar maat en gelijkenis. In Zwolle kan dat. Het bestuur van PEC zou hem nu reeds moeten inlijsten als de Ferguson van verleden en toekomst.

Als even onkwetsbaar monument als Jonnie Boer van de Librije.

Voor deze coach is het doodjammer dat het Nederlandse voetbal zichzelf tot ontploffing brengt in het Europese cenakel. Natuurlijk heeft PEC niets te zoeken in de Europa League, zoals Ajax zich ver moet houden van de Champions League.

Ajax, PSV en Feyenoord zijn gedoemd tot troostprijzen van vaderlandse bodem. PEC Zwolle zelfs tot animositeit in de huifkar. Echte liefhebbers zitten daar niet mee. Zij zijn juist verguld met de identiteitsruil tussen een stratenmaker en een gevierde spits.

Soms zie ik Ron Jans door lege straten en gebladerte lopen. Innig verbonden met zichzelf. Een wandelaar die de grote wereld de wereld laat. Praag kent hij natuurlijk wel – historisch besef. En hij weet dat de legendarische Josef Masopust in Praag schitterde. Ene Jan Palach staat hem ook vaag voor de geest.

Gevoelig voor historie, toch voetballer en coach geworden.

Maar dat Europese voetbal hoort er niet echt bij. Bij Jans niet, bij Zwolle niet. PEC moet het houden op Heerenveen en Twente, hooguit een enkele keer op Tilburg. Deze club hoort eigenlijk alleen thuiswedstrijden te spelen. Ron Jans met vrouw, kinderen en kleinkinderen langs de lijn en de voorzitter in zijn sigarenwinkel.

    • Hugo Camps