Slow food, slow rood

In de krant van vandaag serveert collega Marjoleine de Vos staartstuk. En wat mij betreft vraagt slow food om slow rood. Langzaam genieten van een wijn waarbij de natuur en de maker evenmin haast hebben gemaakt. Geen kunstmest is gebruikt om de druiven op te jagen. Geen onkruid- en insectenverdelgers voorbij spoten.

Al die liefde voor het pure is terug te vinden in El Vino del buen Amor 2011, ‘Volvoreta’ van de piepjonge (29) Maria Alfonso Hernandez. Importeur van bio- en andere natuurwijnen

Vinoblesse waarschuwt al: ‘99 van de 100 wijnen uit Toro zijn zwaar…’ Dan weet je dat dit die ene is die dat niet is. Want bij Vinoblesse hebben ze nu eenmaal een zwak voor ‘drinkwijnen’.

En drinken kan met deze. Met volle teugen zelfs. Licht toasty, bittere kers, zure besjes, lik van een paardenzadel, witlofbittertjes. Eigen gisten, geen zwavel, nauwelijks eiken en toch 90 punten van Parker. Aldus mijn bevindingen over de 2009-oogst.

Nu de 2011 ( Vinoblesse; € 14,10). Die proefde ik eerder al eens nota bene tijdens een proeverij op Ibiza. Inderdaad, het eiland waar waardeloze speelfilms worden opgenomen, waarvan de hoofdrolspelers op het ‘Hollandse strandje’ gaan liggen om bewonderd te worden door voetbalvrouwen in spe. Kannetje sangria con cava binnen handbereik.

Vrees niet: dit rood van de piepjonge (29) Maria Alfonso Hernandez – die van dit voornoemde allemaal geen weet heeft – zal hen niet kunnen bekoren. Is intelligent rood.

En van dit oogstjaar beter, opwindender en levendiger dan de 2009. Bittere kers, zure besjes, een herfstvermoeden, zachte tannines. En dan ook nog eens afkomstig uit het Spaanse Toro.

Geen wonder dat die staart ‘m zo goed staat.

    • Harold Hamersma