Antarctica-missie maakt gelukkig

foto anp

Antarctica is het minst toegankelijke werelddeel: een ideaal natuurlijk laboratorium om emoties en interpersoonlijke spanningen te onderzoeken bij mensen op expeditie. Maar wat die mensen daar verreweg het vaakst voelen, is geluk.

Dat was althans zo bij een succesvolle missie van twaalf militairen (elf mannen, één vrouw, gemiddeld 36 jaar oud) die er in januari/februari 2012 gingen bergbeklimmen. Ze lieten zich afzetten op het Antarctisch schiereiland, staken het 2.000 meter hoge Avery-plateau over en daalden op het Larsen-ijsplateau af. Het team bracht 43 dagen door bij luchttemperaturen tussen -12°C en 0°C en beklom 25 tot dan toe onbeklommen bergen. Op verzoek van onderzoekers van de universiteit van Portsmouth hielden de expeditieleden een gestructureerd dagboekje bij over hun emoties en ervaringen. Ze werden ook voor en na de expeditie geïnterviewd.

De militairen schreven dagelijks op welke emotie ze het meest hadden ervaren. Geluk stond zoals gezegd op één: 41 procent van alle 414 door het hele team gerapporteerde ervaren emoties. Op twee stond angst (7,7 procent), op drie tevredenheid (5,8 procent), op vier verveling (5,3 procent) en op vijf woede (5,1 procent). Van de emoties die maar enkele expeditieleden meemaakten, en dan nog zelden, viel op dat liefde twee keer werd genoemd (hopelijk was het wederzijds).

De onderzoekers wilden ook weten hoe de expeditieleden hun emoties reguleerden. Blijkens onderzoek is emoties onderdrukken meestal niet goed: dan voelen mensen zich nog slechter. Maar in dit onderzoek was onderdrukken, na acceptatie, de strategie die de militairen zelf het effectiefst vonden. Niet dat het altijd lukte: verscheidene mensen beschreven woede-uitbarstingen van collega’s waaraan ze zich hadden geërgerd. En als iemand zich op een dag vooral boos had gevoeld (minder dan de helft van de dagen), dan waren die dag meteen de groepscohesie en de teamprestaties slechter. Verschillende groepsleden vonden het onverstandig om al hun emoties te uiten.

Misschien zijn in extreme omstandigheden, zoals op een missie waar mensen zelden alleen zijn, niet dezelfde emotieregulatiestrategieën nuttig als normaal, schrijven de onderzoekers. Verschillende militairen zeiden dat ze elke mogelijkheid zich terug te trekken, aangrepen. Ook muziek, lezen en lachen hielpen hen.

Het onderzoek staat in Sport, Exercise, and Performance Psychology (18 augustus).

    • Ellen de Bruin