Terug naar de onbekommerde kindertijd op Noorderzon

Een Argentijnse wereldpremière in de Noorderkerk in Groningen, gespeeld onder een baldakijn van duizenden kleurrijke ballonnen. Dat kenmerkt het Noorderzon Festival in Groningen: een verre toneelwereld komt naar het hoge noorden.

Bij de openingsvoorstelling When we were kids van het Festival door de Argentijnse regisseur Fernando Rubio zitten de toeschouwers op schoolkrukken verspreid tussen de pilaren. Op een ouderwets bord noteert een acteur herinneringen aan zijn jeugd, de schoolvakanties, het ontbijt met vader en moeder. Hij memoreert dat „alle jeugdherinneringen van mensen over de hele wereld aan elkaar gelijk zijn”.

Een van de acteurs daalt als een ruimtevaarder vanuit de nok naar beneden. Met ritselend geluid breekt hij door de hemel van de duizenden ballonnen. Zijn entree is symbolisch. Hij brengt jeugdherinneringen naar de spelers en inspireert de spelers. En ook wij, toeschouwers, keren terug naar onze kinderjaren.

De poëtische tekst heeft zinnen als: „Kinderen spelen om van het leven te genieten.” Maar de volwassene kan niet genieten van de onbekommerdheid van de jeugd. Een volwassene leeft altijd in een wereld van verlies. Dat besef geeft een ingetogen verwoorde, tragische ondertoon.

Eigenlijk is When we were kids geen theater in de traditionele betekenis van het woord. Er is nauwelijks sprake van spel, dialoog of handeling. Rubio’s tekst is een leestekst met grote abstractie. Elke zin die in vertaling op het schoolbord verschijnt wil je onthouden. De cadans van de spreekstemmen van de overigens schitterende acteurs brengt een mooi effect teweeg: de toeschouwer dringt steeds dieper door in zijn eigen verleden. De acteurs staan niet op de voorgrond, zij maken zich tussen de toeschouwers onzichtbaar. Alsof zij een van ons zijn.

    • Kester Freriks