Moeder en dochter

Paloma, een jonge alleenstaande moeder, is op vakantie met haar vijftienjarige zoon Hector. In zijn derde film laat de Mexicaanse regisseur Fernando Eimbcke (Lake Tahoe) vanuit vaste cameraposities in lange opnames zien wat ze zoal doen. Televisie kijken, zonnen, muziek luisteren: een landerige bedoening. Toch voel je vanaf de eerste scène ongemak, want ze smeren elkaar wel heel intiem in met zonnebrandcrème. Hun iets te hechte relatie komt onder druk als bij een groep nieuwe vakantiegangers de zestienjarige Jazmin opduikt. Club Sandwich toont moeder en zoon bijna als een getrouwd stel, met droogkomische, soms pesterige dialogen en rituelen: wanneer Hector een club sandwich bestelt, neemt zijn moeder een gewone sandwich – verschil moet er zijn. Maar het zijn de tekstloze scènes die het meest spreken: als Hector naast zijn moeder wakker wordt na een natte droom, of als zij een mee-eter bij Hector verwijdert. Eimbcke gebruikt minimale middelen met maximaal effect, en etaleert daarbij fijnzinnig psychologisch inzicht in de beweegredenen van zijn drie protagonisten: Paloma die Hector een glas melk geeft, zodat hij weer kind is.

Nog heel even.