Kortwieken

De Ronde van Spanje die zaterdag van start gaat duurt nog steeds drie weken. Er is sprake van geweest, en het wordt nog steeds gefluisterd dat de Vuelta ingekort gaat worden tot twee. Voor een deel liggen hier economische motieven aan ten grondslag. De meer idealistische gedachte erachter is dat een grote ronde over drie weken niet meer van deze tijd zou zijn. Het moet allemaal menselijker opdat de renners niet in de verleiding komen naar de bloedzak en de pot hormonen te grijpen. Een drogreden. Topsport en verleiding zijn niet met bureaucratische kunstgrepen van elkaar te scheiden.

De Vuelta kortwieken, het zou een stommiteit zijn, en het hoeft ook niet meer. Er was nog een derde gedachte, een propagandistische: Spanje etaleren als voorbeeldland. Spanje, daarover bestaat consensus, werd lang gezien als het Mekka van sportmedische manipulatie. Van die reputatie wilde de natie af. Als Madrid namens Spanje de Olympische Zomerspelen van 2020 wilde binnenhalen, zou het behalve een stevig financieel plan een bewijs van goed gedrag moeten overleggen aan het Internationaal Olympisch Comité. Madrid is het niet geworden.

Van het idealistische motief is het routeschema met relatief korte etappes nog over. Daar staat tegenover dat er behoorlijk geklommen moet worden. Ik zie zo zeven bergaankomsten met absurde stijgingspercentages. De Vuelta is als een scholier die nog niet precies weet wat hij later wil worden.

Ik heb de Ronde van Spanje een keer of drie gereden. In de jaren tachtig begon die half april. Wat ik me het meest herinner is de kou in de Pyreneeën en de vlaktes van centraal Spanje. De chaos ook, de opwinding van de massa’s langs de kant. Krankzinnige ongevallen. In Oviedo sprong eens een herdershond van een balkon in het peloton. Een coureur liep een dwarslaesie op, een andere beet zijn tong af. In mijn tweede Vuelta gaf ik op met een voedselvergiftiging. Ik had er iets lang mee door gekoerst. Toen ik vertrok slobberde de stropdas van het ploegkostuum als een touw om mijn nek. Eenmaal thuis zag ik met lede ogen aan hoe mijn ploegmaat Robert Millar, tegenwoordig Rebecca York geheten, op de voorlaatste dag door een gigantische Spaanse coalitie uit de leiderstrui werd gereden. Geen betere plek voor eenzaamheid dan de Vuelta.

Ik lees dat Chris Horner, de winnaar van de vorige aflevering, van plan is het kunststukje te herhalen. Een bejaarde als winnaar van een grote ronde, dat kan alleen de Vuelta overkomen. De rest zit er met tegenzin, of moet nog een nieuw contract scoren, of heeft iets in te halen. Chris Froome en Alberto Contador brengen hun genezen botten in stelling. De schitterende chaos ga ik zeker bekijken.

    • Peter Winnen