Verslavend én verrassend

Als ons in de jaren negentig was verteld dat we nu nog steeds met blokkerige ridders skeletten verslaan in games, had dat ons waarschijnlijk teleurgesteld in de toekomst van het medium. Al maken de eerste schreden in Rogue Legacy weemoedig, eerder al op de pc en nu op de PlayStation-platformen, ze roepen ook de vraag op of het vroeger wel zó verslavend was. Deels komt dat door de beloningen: goud, sterkere wapens, magie. Meestal zijn dat middelen om eentonige handelingen compulsief te maken, maar hier zet men er juist een obsessieve hang naar afwisseling tegenover. Niets blijkt vast te staan. De kamers van het kasteel veranderen continu en zelfs de held is geen vaste waarde; na elke dood staat er een erfgenaam op met unieke eigenschappen. Omdat de genen niet iedereen even dienstbaar zijn, behoren zelfs medische afwijkingen tot de variabelen. Verslavend én verrassend dus. Hoe ouderwets ook, dit huwelijk van tegenstellingen is niet eerder zo gesloten.

    • Rogier Kahlmann