Zweverig? Nee, met neurotrucjes krijg je zaken gedaan

Foto NRC

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Communicatietips van Opmaat Advies in Breda.

Wie: Bedrijfscoach Suzan Wijnbergen.

Slecht luisterende werknemers? Een bedrijf dat niet loopt? Of allebei? Gewoon even bellen met coach Suzan Wijnbergen voor advies en wat NLP-trucjes. Al zal ze dat laatste zelf beslist niet zo noemen. “Neurolinguïstisch programmeren roept vaak weerstand op – het heeft een negatief imago. Mensen zien het óf als zweverig, óf als puur manipulatief.” En het is geen van beide, aldus Wijnbergen. “Het is gewoon een handige manier om zaken gedaan te krijgen. Daarom leer ik cursisten deze technieken toe te passen tijdens mijn workshops en bedrijfstrainingen.”

Waar zit de pijn?

Waar het eigenlijk om draait – en daar is helemaal niets manipulatiefs aan, aldus Wijnbergen: begrijpen hoe je werknemers dénken. En ze vooral positief benaderen. Ze is rechtop gaan zitten – in de stoel die ze voor het interview wat dichterbij had geschoven, naar de zijkant van de tafel, “zodat er een open gesprek kan plaatsvinden, zonder barrières.” Ze haalt een velletje papier tevoorschijn. “Dit is het empathiemodel”, zegt ze. Een stappenplan dat Wijnbergen voorlegt aan de leidinggevenden die haar hulp inroepen. Het bestaat uit zes vragen, waaronder: wat denkt je werknemer, wat zegt je werknemer, en waar zit de pijn?

“Kijk. Een werkgever wil graag meteen resultaat, succes – winst! Maar dat kan niet wanneer hij niet weet wat er omgaat in de hoofden van de werknemers.” Wijnbergen haalt diep adem. “Er zit érgens een knelpunt. Waarom doen je werknemers niet wat je zegt?” Nou? “Communicatie. Er wordt vaak nauwelijks met ze gecommuniceerd. Over de verwachtingen bijvoorbeeld. Bazen moeten duidelijk maken wat ze verwachten van hun personeel – daar slagen ze vaak niet in.”

Waarom werk ik hier ook alweer?

Een tip. Vraag de werknemer waarom hij bij het bedrijf wil werken, zegt Wijnbergen. “Dat deed ik laatst tijdens een personeelstraining in een plasticfabriek. Werd iedereen opeens heel enthousiast – ze kwamen met allerlei redenen. Op deze manier werden ze gedwongen te bedenken: waarom werk ik hier ook alweer?” Niet dat het voltallig fabriekspersoneel momenteel zingend plastic produceert, maar het is een begin. “Nu heeft het tijd nodig. Tegen een kind dat leert fietsen en valt, zeg je ook niet: ‘Jammer dan. Die fiets gaan we wegdoen.’” Ze lacht. “Geef je werknemers de kans zich anders te gaan opstellen.”

En de NLP-trucjes dan? Wijnbergen schudt haar hoofd. “Dit ís al allemaal NLP. Het gaat erom dat je achter het denkpatroon van de ander komt, en dat vervolgens gaat sturen.” Al moet de ander wel het idee hebben dat hij of zij het zelf bedacht heeft.

Neem de eigenaar van het slechtlopende architectenbureau die ze had begeleid. “Die besloot er na de vakantie mee te stoppen. Het ging gewoon niet, wat hij ook probeerde. Natuurlijk had ik kunnen zeggen: ‘Ik denk dat dit werk niets voor jou is, kap er maar mee.’” Maar nee. “Dan had ík het voor hem bedacht. Nu heeft hij dat zelf gedaan. Denkt hij.”