Grimmig tekenfilmspel

Spry Fox, Cellar Door Games, Otto Ojala, honeyslug, It’s not an app.

Een toevallige voorbijganger zou over Road Not Taken kunnen zeggen dat het een kinderlijk spelletje is. De stijl doet denken aan tekenfilms, en de belangrijkste handeling – boompjes en stenen verschuiven om kindjes uit een bos te bevrijden – lijkt allerminst diepgang vermoeden. De donkere wolken pakken samen als blijkt dat de kinderen die je voor de dorpsbewoners probeert te redden soms reddeloos zijn. Ook wordt stilaan duidelijk dat de inwoners zelf het een en ander te verwijten is. De puzzels blijken zowel onvoorspelbaar als complex, en herhaaldelijk opstarten moet kennelijk worden omarmd: eenmaal dood zijn er geen extra levens meer. Met elke herintroductie van het dorp wordt de kinderlijke laag van de personages afgepeld, waardoor een grimmige kern bloot komt te liggen. De roze handschoentjes dienen dus vooral ter misleiding; je wordt er onverhoeds hard mee in het gezicht geslagen.

    • Rogier Kahlmann