Emoties dicteren de hulp aan Irak

Al met al ben ik toch een beetje verbaasd over de snelheid waarmee niet alleen de Amerikanen gewapenderhand hebben ingegrepen in Irak, maar ook Europese landen wapens bij bondgenoten daar afleveren. Nu zegt u: ja maar, die arme, weerloze yezidi’s daar op de berg, belegerd door de hoofdenafhakkers van de kalief, en het christendom dat daar na 2.000 jaar wordt weggevaagd, dat ís ook snelle hulp waard. „We kunnen niet werkloos blijven toekijken terwijl de mensen daar worden afgeslacht”, zei de Duitse buitenlandminister Frank-Walter Steinmeier vorige week. Ja toch?

Maar ik bedoel, we praten al meer dan drie jaar over hoe we de Syrische burgers zouden kunnen helpen. Het zijn wel geen yezidi’s, maar inmiddels zijn daar negen miljoen mensen uit hun woningen gevlucht, weliswaar niet een berg op, maar ook onder erg akelige omstandigheden. En zijn er ruim 170.000 volgens voorzichtige bronnen gedood, dus waarschijnlijk meer. De hoofdenafhakkers hebben ook in Syrië hele gebieden in hun macht. Hoe zit dat dan?

Ja, ik weet eigenlijk best hoe dat zit. Emotiepolitiek.

Ingrijpen in Syrië en levering van geavanceerde wapens aan bondgenoten – in dit geval de Syrische oppositie – liggen inderdaad heel ingewikkeld. Stel je voor dat de wapens in handen komen van de hoofdenafhakkers, of dat die zelfs ook in Damascus aan de macht zouden komen! En bovendien hebben de westerse publieke opinies nooit zin gehad in ingrijpen in Syrië. Het is altijd vechten daar. Laten ze elkaar uitroeien. We zien wel als ze klaar zijn. Zoiets.

In Irak had ook nooit iemand zin. De hoofdenafhakkers zijn al jaren bezig zonder dat iemand in het Westen een kik gaf. Maar het zijn de beelden van de yezidi’s op die berg die het hebben gedaan. Beelden hebben altijd heel veel invloed op de publieke opinie en dus op de regeringen. Plus het feit dat niemand ooit van hun geheimzinnige godsdienst had gehoord. Plus de vlucht van de christenen. Ik was vrijdag toevallig in Langres en daar zat een volle kathedraal te bidden voor de Iraakse christenen. Christenen in Syrië vluchten eveneens, overigens, met honderdduizenden, maar ja, die staan aan de verkeerde kant. Zij zijn van Assads regime.

Nu zijn er toch weer honderden Amerikaanse militairen in Irak, ook al had Obama gezworen dat hij met Irak klaar was, en krijgen de Iraaks-Koerdische bondgenoten van Amerika en Frankrijk met de grootste spoed geavanceerde wapens. Alsof die niet bij de hoofdenafhakkers terecht kunnen komen, zoals eerder de Amerikaanse wapens van het Iraakse leger. Koerdische troepen vluchtten de afgelopen weken even hard voor hen weg als het Iraakse regeringsleger dat eerder deed. Die wapens kunnen trouwens ook bij de Turks-Koerdische PKK belanden, die de Iraakse Koerden te hulp is gekomen maar in Europa en Turkije als terroristische organisatie geldt. Bijvoorbeeld.

Ik vind het ook verschrikkelijk wat daar gebeurt. Maar de wet van de onbedoelde gevolgen van overhaaste beslissingen dicteert dat het niet goed kan gaan.

    • Carolien Roelants