Hedonistische clubsfeer

Zangeres La Roux, oftewel Elly Jackson, maakte in 2009 een succesvolle debuut-cd vol synthetische popliedjes. Opvallend waren zowel Jacksons rechtopstaande rode kuif als haar hoge penetrante stem, die deels aangenaam, deels afschrikwekkend was. Het bleek een prikkelende combinatie, vooral door de muzikale omlijsting die verwees naar de gouden jaren van bands als Depeche Mode en Yazoo. Vijf jaar later is de kuif er nog, maar Jacksons zang is iets gezakt – als gevolg van een stemkwaal. Haar zang is lichter, maar heeft een dringende toon en haalt soms schril uit als een sirene. Hoewel Jackson in de afgelopen periode brak met haar muzikale partner Ben Langmaid, is de muziek niet drastisch veranderd: zuchtende synthesizers, trappelende beats en een armvol strijkers zorgen samen voor een aangenaam discogeluid in liedjes als ‘Sexotheque’ en ‘Kiss And Not Tell’. Meer ruimte is er nu voor ballades en daarin blinkt Jackson uit: pijnlijk en smachtend schrijnt haar stem in ‘Let Me Down Gently’. Zo zwiert Jackson van hedonistische clubsfeer naar persoonlijke onlust, beide op pregnante manier.

    • Hester Carvalho